13

r t e P AGRESSIE uit Japan Als wachters staan ze langs het toegangspaadje naar mijn tuin. Bewegingloos. Maar dat is schijn, want morgen zijn hun puntige scheuten al weer centimeters langer. En de wortels leggen met gemak een meter per dag af. Ik heb het over de japanse duizendknoop (Fallopia japonica). In de eerste helft van de 19de eeuw met gepaste trots uit Japan geïmporteerd door de respectabele wetenschapper Von Siebold. Helaas ontpopte de plant - die in 1847 zelfs werd bekroond - zich ruim honderd jaar later als een zeer agressief en onverslaanbaar onkruid. Soms kijk ik even over mijn schouder als ik in mijn tuin bezig ben. Hoe dicht is de vijand inmiddels genaderd? Moet ik er al met hakbijl en spade op af? Laatst las ik ergens dat je de jonge scheuten kunt eten. Als Fallopia het waagt om mijn tuin binnen te dringen, maak ik er duizendknoopcrumble van. Fransjes BLAUWE In haar vrije tijd tuiniert Groei & Bloei-redacteur Fransje van Dorp met veel plezier in haar volkstuin. Op deze plek doet ze verslag van wat haar daar bezighoudt. Twee SNOEISCHAREN Zelfs als je alleen maar in een bloembak tuiniert, kun je niet zonder snoeischaar. Ik heb er twee: een Felco en een Bahco. Beide scharen vallen in de wat duurdere categorie. Ze hebben messen van gesmeed staal, die ik scherp houd met een diamantvijltje. Het verschil zit hem in de handvatten. De Felco heeft een gewoon handvat. Bij het handvat van de Bahco lijkt het net of er een knik in zit: het is een ergonomische schaar. Met een gewone snoeischaar buig je - vooral als je laag bij de grond snoeit - je pols zodanig dat de centrale handzenuw (carpaaltunnel) wordt afgekneld. Als je veel snoeit, kan je hand dus overbelast raken. Met een ergonomische schaar is dat risico kleiner, want de knik die je pols anders zou maken, zit al in de schaar. parapluutjes Ik zeg het maar eerlijk: ik heb een wat gespannen verhouding met bollen. Superleuk natuurlijk als ze bloeien. Ook het kopen van bollen is een feest. Zo’n papieren zak vol belofte, wie wordt daar nou niet blij van? Maar in andere opzichten vind ik bollen soms best lastig. Hoe vaak graaf ik ze niet onbedoeld op als ik aan het (ver) planten ben? En dan dat blad. Ik weet dat het belangrijk is om het rustig te laten afsterven, maar het gaat wel tergend langzaam. Dat laatste geldt overigens niet voor Brodiaea. Ruim tien jaar geleden kocht ik er een zakje van. Ik plantte de kleine bolletjes aan de rand van een vak met vaste planten en daar duiken ze nog steeds ieder jaar trouw op. Hun ranke stengels met parapluutjes van blauwe, trompetvormige bloemen leunen bevallig tegen de Salvia nemorosa ’Caradonna’. Een prachtige combinatie. En het blad? Dat verdwijnt na de bloei bijna ongemerkt tussen de uitlopende vaste planten. GROENTIPS Foto: iBulb G R O E I&BL O E I– MEI –2018 13 s F u g o l i o t V :

14 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication