22

PLANTEN Grassen zijn de hele zomer aantrekkelijk en in de herfst vaak spectaculair. Maar hoe zit het in de winter? Welke soorten blijven overeind tot de lente zich aandient? Drie kwekers met een passie voor gras geven antwoord. Tekst Fransje van Dorp Hans Verweij Kwekerij Grassenerf, Boskoop www.grassenerf.nl “Mest. Daar houden grassen niet van. Ik heb één keer bemeste tuinaarde op mijn landje gegooid. Daarna nooit meer iets. Te veel mest kan ervoor zorgen dat grassen omvallen. Vooral molinia’s hebben daar een handje van. Ik heb het niet zo op molinia’s. Ze gaan snel plat en zaaien zich bovendien nogal uit, ook in de pollen van andere grassen. En als je er dan niet op tijd bij bent ... Alleen Molinia caerulea ‘Moorhexe’ kan ermee door. Panicums zijn een heel ander verhaal. Langs de slootkant op de kwekerij groeit Panicum virgatum ‘Heavy Metal’, een topper. Ik vind hem zelfs nog iets beter dan ‘Northwind’, hij kan ook iets meer schaduw hebben. Natuurlijk is ‘Northwind’ ook geweldig. Die staat hier nu tien jaar. Toch lijkt hij de laatste jaren wat minder stevig. Hoe dat kan? Degeneratie? Geen idee, maar het geeft wel aan hoe relatief alles is. Ik heb hier een Miscanthus die zelfs in de schaduw goed overeind blijft staan. Dat is Miscanthus sinensis ‘Samurai’. Ook ‘Adagio’ en ‘Herbstfeuer’ zijn goed. De hoogste Miscanthus is M. floridulus ‘Jubilaris’ (nieuwe naam Miscanthus x giganteus, red.). Die kan 3 meter hoog worden en heeft subtiele roomgele strepen op het brede, lange blad. Blijft goed rechtop staan in de winter en is zeer winterhard. Van de schizachyriums vind ik ‘Blue Heaven’ de beste. Eerst is het blad grijsblauw, later verkleurt het naar paars met verschillende tinten rood. Mijn absolute favoriet? Dan kom ik toch uit bij Hakonechloa macra (foto). Dit gras wordt weliswaar niet hoog, maar staat zelfs eind februari nog te stralen en te ritselen.” u Foto: Fransje van Dorp

23 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication