Secta Basilica, winnaar 2013 drie generaties westhoek “passie wordt doorgegeven” Vijftig jaar Westhoek. Vijftig jaar bouwen, steken, timmeren en dromen van die ene wagen die mag stoppen. Rond de tafel zitten drie generaties van dezelfde familie: Frans Goetschalckx, één van de mensen die mee aan de wieg stond van de Westhoek, zijn zoon Bart, jarenlang ontwerper, en kleinzoon Lucas, die vandaag zijn plaats gevonden heeft. Samen vertellen ze het verhaal van een buurtschap dat uitgroeide tot een vaste waarde in de Loenhoutse corso. Frans: het ontstaan van de Westhoek Frans kwam oorspronkelijk niet uit Loenhout. Vanaf 1968 werkte hij er als loodgieter en via enthousiaste buren rolde hij het corso binnen. “Eerst wat nagels kloppen en een paar plankjes timmeren. Daarna ben ik nooit meer weggegaan. Altijd Westhoek gebleven.” De eerste wagens werden buiten gebouwd, met beperkte middelen maar veel creativiteit. Grote isolatieblokken werden met zelfgemaakte hulpmiddelen verwerkt tot figuren. Frans bouwde zelfs een eigen snij-installatie met een gloeidraad. Ook de jeugd hielp mee door bierdopjes te verzamelen en plat te kloppen voor de afwerking. Ontwerpers kwamen en gingen. Soms moesten ze zelfs de ontwerper thuis gaan halen omdat ze niet meer wisten hoe ze verder moesten. De wagens waren kleiner en eenvoudiger dan vandaag, maar ook toen kende men tegenslagen. Frans herinnert zich nog hoe ooit de stuuras afbrak, waardoor de wagen voor het eerst moest opgeven. Toch bleef de mentaliteit dezelfde. “Als je zoveel werk gedaan hebt, wil je buiten komen.” Bart groeit op tussen de wagens De passie werd doorgegeven via de kinderwagens. Bart groeide letterlijk op tussen de corsowagens. “Wij reden met de kinderwagen al door heel het dorp nog voor de optocht begon. Tegen de start was die soms al flink gehavend, maar dat maakte niet uit.” 36 De generatiewissel Eind jaren tachtig bouwde de jonge generatie voor het eerst zelf een grote wagen. “Dat was echt een generatiewissel,” vertelt Bart. “De oudere garde stopte grotendeels en wij moesten het overnemen. Wij dachten toen: the sky is the limit. Maar van een wagen van zes meter naar vijftien meter is een enorme stap.” Halverwege de jaren negentig nam Bart het ontwerpen over. Uiteindelijk tekende hij een achtentwintigtal corsowagens en bouwde hij zelfs twee jaar mee in Zundert. Op de vraag naar zijn mooiste creatie twijfelt hij nauwelijks. “Harry Potter was zonder twijfel de grootste verrassing.” De wagen stond verborgen achter de stellingen. Toen hij de straat opdraaide, viel het publiek stil en kwamen zelfs concurrenten feliciteren. “In een wereldje waarin niemand graag toegeeft dat de ander beter is was dat best bijzonder” herinnert hij zich. Toch noemt Bart Secta Basilica zijn persoonlijke favoriet. “Geen figuren of beweging, gewoon een statisch gebouw. Maar die wagen had iets bijzonders.” Volgens hem zijn drie zaken bepalend voor een sterke corsowagen: emotie, een indrukwekkend vooraanzicht en kleur. “Uiteindelijk blijft het een bloemencorso.” Door de jaren heen leerde hij ook dat groter niet altijd beter is. “Afwerking is veel belangrijker dan spektakel.”
37 Online Touch Home