109

Samen iets opbouwen waar je later op kunt vertrouwen Op 1 mei ben ik begonnen als voorzitter van de FNV. De Dag van de Arbeid. Een dag die bij mij thuis altijd enorme betekenis heeft gehad. Ik ben opgegroeid in een familie waarin organiseren vanzelfsprekend was. Mijn opa was timmerman in Zevenhuizen en betrokken bij de oprichting van de SDAP in het dorp. In het logboek stond het simpel: vakarbeider, organiseert u. Dat was nog vóór het algemeen kiesrecht. Hij organiseerde zich dus zonder formele macht, omdat hij begreep dat je het alleen samen beter krijgt. Die gedachte is niet verdwenen. Integendeel. Wie werkt, moet kunnen rekenen op een fatsoenlijk bestaan. Niet alleen tijdens het werkzame leven, maar ook daarna. Pensioenfondsen als bpfBOUW zijn daar een uitdrukking van. Ze laten zien wat collectiviteit in de praktijk betekent: samen iets opbouwen waar je later op kunt vertrouwen. Maar die zekerheid is nooit vanzelfsprekend geweest. En dat is ze nog steeds niet. Bij iedere discussie over AOW, arbeidsongeschiktheid of pensioen zie je hoe snel er naar werkenden wordt gekeken als er bezuinigd moet worden. Alsof het vanzelfsprekend is dat zij het opvangen. Terwijl de arbeidsproductiviteit al decennia stijgt en de samenleving verandert. Zekerheid gaat bovendien niet alleen over het moment dat je stopt met werken. Het gaat ook over de jaren daarvoor. Over de bouwvakker die zich afvraagt of hij het volhoudt tot zijn pensioen. Over het knagende gevoel: red ik het wel? Juist dan heb je die zekerheid nodig. Misschien nog wel meer dan daarna. Hans Spekman, voorzitter FNV Werkgevers en werknemers kunnen samen veel bereiken. Dat bewijst de geschiedenis van sectoren als de bouw. Maar dat vraagt wel om evenwicht. En om het besef dat we het belang van de werknemer niet uit het oog mogen verliezen. Mijn opa wist dat al. Zonder stemrecht. Maar met overtuiging. Die overtuiging is, 75 jaar na de oprichting van bpfBOUW, nog altijd actueel. 109

110 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication