Daar zit voor Lokhorst en Crombeen precies de kern. “Als iemand op een bouwplaats onder instructie van een ander werkt, dan wordt het woord ondernemerschap wel erg dun”, zegt Crombeen. Stelling: bpfBOUW mag na 75 jaar best met enige trots terugkijken. En vooruit. Daarover bestaat geen verschil van inzicht. “Je mag best zeggen dat hier iets moois is neergezet”, zegt Lokhorst. “Werkgevers, bonden, bestuurders en uitvoerders hebben ervoor gezorgd dat mensen in deze sector er na hun werkzame leven financieel behoorlijk goed uitkomen.” Voor de toekomst ziet Crombeen wel een aandachtspunt. “De eisen aan fondsen worden steeds zwaarder en complexer. Dat is begrijpelijk, maar het risico is dat bestuurders steeds verder van de sector af komen te staan. Je moet blijven weten voor wie je het doet. Af en toe met de poten in de klei.” Raessens voegt daar een ambitie aan toe. “Deelname aan een pensioenfonds is verplicht en dat is goed. Maar stel nou eens dat het niet verplicht zou zijn, dus dat mensen voor jou zouden moeten kiezen. Dan zou dat betekenen dat je als pensioenfonds veel meer communicatie en wervingskracht naar voren zou moeten brengen, om jouw toegevoegde waarde uit te leggen. Dat zou de bewustwording ten goede komen. Nogmaals, de verplichtstelling moet blijven, maar je mag eens filosoferen over je klantgerichtheid, vind ik.” Lokhorst ziet vooral kansen om de band met de sector nog zichtbaarder te maken. “Laat als fonds zien van wie je bent en voor wie je werkt. Dat gevoel van eigenaarschap is zo ontzettend belangrijk.” De andere heren knikken instemmend. 132
133 Online Touch Home