Welverdiend pensioen Marleen Taes reist voortaan in eigen tuin M et Marleen Taes vertrekt er alweer een fenomeen bij het BOp. Liefst 35 jaar stond ze met beide voeten in het ouderenwerk. Euh… 35,5 jaar zelfs. Marleen leest mee, dus dan kan het beter correct zijn. Een straffe madam gaat met pensioen. Einde juni zwaaien we haar uit. Kent iedereen Marleen nu als onthaalmedewerkster, dan heeft ze ook flink wat andere realisaties op haar palmares staan. “Nadat ik was afgestudeerd aan het Mabo rolde ik de schooladministraties in. Maar na 7 jaar had ik dat wel gehad. Bij het Centrum Derde Leeftijd (CDL) zochten ze in 1990 een opsteller en ik heb spontaan gesolliciteerd. Toen ik buiten kwam, had ik de job. Maar eigenlijk was ik vergeten te vragen wat ik er precies ging doen. Ik belandde op de dienst animatie. Animatie, toerisme en recreatie stonden er centraal.” Nieuw BOp-bloed Arnout Spiessens: “eén vraagje aan marleen en er gaat een hele enCyClopedIe open” Eind juni trekt Marleen de deur achter haar dicht. Arnout Spiessens (32) volgt haar op en is zich nu al een tijdje aan het inwerken. “Hopelijk schrikt een nieuw gezicht de ouderen niet af”, geeft Arnout aan. “Ik hoop in ieder geval dat ik even hartelijk en open als Marleen de mensen hier kan ontvangen, verzorgen en wegwijs maken. De band die Marleen met hen heeft opgebouwd is enorm. Als ik daar op termijn ook in slaag, ga ik daar héél blij mee zijn.” Arnout komt uit de uitvaartsector en was voordien bij een OCMW actief, waar hij met veel ouderen in contact kwam. En vanaf nu dus in het Brusselse Ouderenplatform: “Ik keer met plezier terug naar deze stad waar ik ook studeerde: beeldende kunsten, in de klas met collega Lise De Meulemeester. Toen ik hoorde dat zij hier ging solliciteren, zei ik meteen: wauw, geweldig! En nu mag ik er zelf ook beginnen.” “Marleen opvolgen wordt niet simpel. De kennis die zij heeft opgebouwd is enorm. Stel je aan haar één vraag en er gaat meteen een hele encyclopedie open. Ze heeft echt een fenomenaal overzicht, een adelaarsperspectief. Het wordt een ferme uitdaging, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.” “Ze zal geen blad voor de mond nemen. Altijd zegt ze waar het op staat en hoe ze zich ergens bij voelt. Ze heeft een neus voor werk, steekt voluit de handen uit de mouwen en telt ook groene vingers. Maar bovenal: Marleen heeft een hart van goud. Altijd attent en begaan. Met collega’s, familie, met de natuur. En natuurlijk met de Brusselse ouderen die ze zo genegen is.” “Er bestond toen voor een oudere generatie van Nederlandstalige Brusselaars nauwelijks een vakantieaanbod. Geen booking. com natuurlijk en ook weinig reisbureaus met een aanbod voor ouderen. We moesten het allemaal zelf uitzoeken. En dus werden er groepsreizen ingelegd, tot 20 per jaar. Die hadden een enorm succes: soms met groepen van ruim 300 mensen. En we trokken naar binnenen buitenland. Van Zon & Zee en Hengelhoef tot Oostenrijk of Benidorm. Culturele reizen, fiets- en wandelvakanties, langlaufen, … En éénmaal per jaar een verre reis: New York, Zuid-Afrika, Peru, Quebec en noem maar op.” “Nu trekken mensen er vaak individueel op uit, kunnen ze zelf via internet vlot info vinden en hotels of vluchten boeken. En passen ze ook steeds vaker voor tweepersoonskamers. Vroeger werd daar geen punt van gemaakt. Integendeel, vaak ontstonden er vriendschappen en bleven ze met elkaar optrekken.” Zelf was Marleen ook een globetrotter. Maar de reismicrobe is ze intussen kwijtgespeeld: “Ik had het allemaal wat gehad: in 2012 vroeg men mij om het BOp-onthaal over te nemen. Ik ben heel dankbaar dat ik hier zoveel mensen heb mogen leren kennen.” “In die 35,5 jaar is er natuurlijk wel flink wat veranderd. De technische evolutie was enorm: de fax, de computers, het internet, de mails, de GSM’s… Ik liep tijdens de groepsreizen met een zakje met héél véél centen op m’n buik. Cash en Eurocheques, terwijl je nu natuurlijk bankkaarten hebt, payconiq en QR-codes…” “Veel grote plannen heb ik niet. Boeken lezen van Johan Op De Beeck of Stephen Fry, maar vooral veel in de tuin werken en genieten. D’er valt elke dag wel iets te zien.” Marleen, van kop tot teen “de ogen, de handen, de mond, de neus maar vooral ... het hart” Collega Lise De Meulemeester vat Marleen met een glimlach samen: “Deze vrouw heeft arendsogen. Marleen ziet alles, van het kleinste foutje in de planning tot een spatie te veel in je tekst. Maar even goed ziet ze wie nood heeft aan een babbel of een schouderklop.”
32 Online Touch Home