Teun voor de muurschildering met de originele foto van zijn moeder als boetster. onder zware omstandigheden werkten en sliepen in kleine ruimtes. Over de enorme netten van soms wel twee kilometer lang die midden op zee werden uitgezet en weer binnengehaald. “Onze voorouders hebben het zwaar gehad,” zegt hij. Wanneer Teun na weken op zee thuiskwam, trok hij vaak de duinen in. Daar vond hij rust. “Ik kon daar uren zijn. Gewoon genieten van de natuur. Soms met iemand anders, maar vaak alleen.” Gedichten vol herinneringen Later in zijn leven begon Teun weer vaker te schrijven. Inmiddels heeft hij tientallen gedichten gemaakt. Sommige gaan over plekken die diepe indruk op hem maakten, zoals de Côte d’Azur, waar hij heeft gewerkt. De combinatie van zee, natuur en ruimte bracht hem direct terug naar zijn eigen liefde voor de kust. Andere gedichten gaan over mensen. Over armoede en ongelijkheid in de wereld. Zijn kleinkinderen inspireerden hem bijvoorbeeld tot een gedicht over kinderen die opgroeien in landen waar voedsel en kansen niet vanzelfsprekend zijn. “Als iets me raakt, dan schrijf ik erover.” Een stukje geschiedenis aan de muur Tegenwoordig komt Teun regelmatig in De Thuishaven, waar zijn vrouw woont. Tijdens een bezoek kwam hij in contact met een schilder die muurschilderingen op de eerste verdieping aan het maken was. De afbeeldingen brachten direct herinneringen boven aan het leven van zijn voorouders en de geschiedenis van de Scheveningse visserij. Bijzonder vond hij een afbeelding van zijn eigen moeder. Zij was een boetster: vrouwen die de visnetten repareerden voordat de vissers weer uitvaren konden. Hij nam de foto mee voor de schilder, en die foto kreeg uiteindelijk een plek in de schilderingen. “Dat vind ik heel mooi. Zo blijft een stukje geschiedenis bewaard.” Altijd terug naar de duinen Zijn leven bracht hem naar veel verschillende plekken. Hij werkte op zee, diende in militaire dienst en bouwde later mee aan huizen en kantoren. Maar hoe zijn leven ook veranderde, één plek bleef altijd hetzelfde. De duinen. Daar vindt hij nog altijd rust. Daar liggen zijn herinneringen. En daar voelt hij zich thuis. “Als ik in de duinen ben,” zegt Teun, “ben ik thuis.” CARDIA MAGAZINE AUG 2026 33
34 Online Touch Home