Eline aan de alarmcentrale. Elke melding telt In haar jaren op de ambulance maakte ze van alles mee. “Op een dag had je gemiddeld vier tot vijf incidenten. Elke melding is anders en voor degene die belt soms ook levensbepalend,” vertelt Eline. Het werk was soms zwaar, maar niet alleen verdrietig. “Mensen denken vaak aan de heftige gebeurtenissen, maar ambulancewerk was ook regelmatig mooi. Ik heb bijvoorbeeld een baby ter wereld geholpen op de vluchtstrook van de A12. Dat blijft een bijzondere herinnering.” “Ik neem mijn ervaring overal mee naartoe” Volgens haar is humor onmisbaar in het vak. “Zonder lol wordt het werk wel heel zwaar. Dat betekent niet dat we het werk niet serieus nemen. Integendeel. Maar als je alles té serieus neemt, houd je dit werk niet vol.” Emoties kregen vaak pas ruimte als de klus erop zat. “Na een ingrijpende melding praatte je samen met de chauffeur nog even na in de ambulance. Daarna kwam de volgende oproep alweer binnen.” Een gebeurtenis die altijd bijblijft Eén melding staat nog altijd in haar geheugen gegrift: de nieuwjaarsbrand in Volendam. “Midden in de nacht ging de telefoon. Er was iets groots gebeurd in Volendam en er waren extra ambulances nodig.” Eline reed naar de ambulancepost en vertrok met een chauffeur richting Volendam. “Eerst brachten we een patiënt naar Purmerend. Daarna reden we een man met ernstige brandwonden naar het brandwondencentrum in Rotterdam. Het was een ingrijpende nacht, dat vergeet ik niet meer.” Blijven ontwikkelen Naast het ambulancewerk besloot Eline haar werk af te wisselen met een functie op de meldkamer. Later werd ze docent en gaf ze les aan verpleegkundig meldkamerpersoneel. CARDIA MAGAZINE AUG 2026 35
36 Online Touch Home