schoondochters hadden beiden gevraagd om het adres van de vriendin, ‘voor als er iets was’. ‘Het is in Dieren, wat heb je aan een adres? Jullie hebben mijn telefoonnummer toch?’ had ze geantwoord. ‘Ik zal mijn mobiele telefoon deze keer echt aanzetten.’ Johanne beseft dat haar leugen verstrekkende gevolgen heeft. Ruud woont tien kilometer verderop, maar Rick woont in hetzelfde dorp als zijn moeder. Ze kan dus deze dagen nauwelijks naar buiten. En wat het ergste is, ze kan met Kerst niet naar de kerk. Dat heeft ze zich van te voren niet gerealiseerd. Maar ze was het gezeur zo zat wie welke Kerstdag bij haar zou komen. En vooral: wat ze zouden doen met Kerstavond. Kerstavond… een traditie van vele jaren. Ieder jaar gingen ze allemaal hier in het dorp naar de kerk en na afloop van de dienst kwamen ze hier in huis samen. Zeker toen de kleinkinderen ouder werden en hun eigen plan trokken voor de twee kerstdagen, werd het puzzelen tussen allerlei schoonfamilies. Maar Kerstavond waren ze altijd hier. Henk of een van de jongens speelde Stille Nacht op de piano, terwijl zij warme chocolademelk klaarmaakte en de zelfgebakken tulband in plakjes sneed. De stem van Henk, die de woorden van het lied meezong. Een krachtige bas had Henk, zelfs toen hij al ouder was. Nu had eerst Ruud en later Rick bij haar terloops geïnformeerd of ze ‘nog meer bezoek’ zou krijgen die avond, want in dat geval… Dit leugentje had haar de enige uitweg geleken. Ze wilde niet kiezen tussen haar jongens. Niet op deze Kerstavond, die zoveel zoete herinneringen meebracht aan eerdere jaren, samen met haar geliefde man. Nee, daarbij was geen ruimte voor ruzie. Dan maar liever alleen. Ze gaat vroeg naar bed, ze ligt al lang in het donker als ze de kerkklokken hoort luiden. Verdriet houdt haar uit de slaap. Gemis, pijn, herinneringen… Vorig jaar was alles nog goed. Henk was er nog, de kinderen en kleinkinderen. Vrede in huis en vrede in haar hart. Dankbaarheid voor het Kind dat gekomen was. De Redder der wereld. Het wonder van de Kerstnacht. Nu is dat wonder, die vrede, ver te zoeken. Johanne is in een onrustige slaap gevallen. Als ze wakker wordt, kijkt ze op de wekker naast het bed. Tien minuten voor middernacht. Stil blijft ze op haar rug liggen, onmiddellijk komen de verdrietige gedachten weer terug. Hoe kan het toch, die twee jongens, vroeger altijd de beste maatjes. En nu? Stil… wat hoort ze? Buiten is het hard gaan waaien, de wind laat het dakraam op zolder klapperen. Laat maar, ze mist de moed om op te staan. De nacht heeft altijd andere geluiden dan de dag. Nu lijkt het of ze een deur hoort. Vijf voor twaalf… De kerk is allang uit. Anders zouden ze nu beneden zijn met elkaar. Vroeger dacht ze dat in de Kerstnacht de dieren konden praten. Het wonder van de Kerstnacht. Dat had haar oudere zus haar verteld. Groot was haar teleurstelling toen de hoorde dat het een fabeltje was. Vroeger… ach… Ze hoort weer een geluid, stemmen… Dan de klank van een piano… Stille nacht, Heilige nacht… Het lijkt op de stem van Henk, maar dat kan niet. Een sterke mannenstem, bijgevallen door een tweede: ‘Davids Zoon, lang verwacht’. Henks lieve gezicht komt haar voor ogen… Er druppen tranen op het kussen. Henk is in de hemel, dat mag ze vast geloven. Is zij nu ook al in de hemel? ‘Hij, der schepselen Heer…’ Nu wordt het weer stil. Dan valt er een deur dicht. De voordeur, ze weet het zeker. Inbrekers? Inbrekers die piano spelen en zingen? Zo snel ze kan stapt ze uit bed en loopt naar het raam. Ze schuift het gordijn wat opzij en kijkt de donkere straat in. In het licht van de lantaarnpaal staan twee mannen, de ene draagt met twee handen een groot, vierkant ding. De ander heeft ook iets in zijn hand, het is kleiner. Zijn andere, vrije hand legt hij op de schouder van de eerste man. Johanne kan niet verstaan wat er gezegd wordt, maar het warme gebaar zegt genoeg. Dan lopen de twee samen weg, schouder aan schouder. Johanne loopt terug naar haar bed, ze knielt neer. Ook deze Kerstnacht heeft vrede gebracht. CARDIA MAGAZINE DEC 2025 35
36 Online Touch Home