10

Mijn God, mijn God, waartoe Gij Mij verlaten hebt! Maar ja, Hij was de Zoon en ik slechts een zoon. Mijn gedachten bleven hangen bij het woordje waartoe. Zou er voor mij ook een waartoe bestaan? En ik bedacht dezelfde woorden als in het begin, het waartoe is mijn opvoeding, een verbroken ik, het was genade en bovendien kon ik bedenken dat ik niet door God, de Vader, verlaten was, maar dat Hij alles volkomen in Zijn hand had en nog steeds heeft. Na een lange periode kreeg het woord steeds meer vat op mij en kon ik op een hernieuwde wijze contact hebben met God, de Vader, die mijn alles is. En mocht ik, hoewel natuurlijk slechts bij benadering, iets meer gaan begrijpen van het ontzagwekkende lijden van de Zoon, Hij, die deze intieme relatie met Vader mogelijk heeft gemaakt. Later bleek dat mijn verwardheid en het niet meer mijzelf kunnen zijn niet werd veroorzaakt door mijn ziekte, maar door bijwerkingen van de medicijnen. Toch wel een aparte manier van Vader om dit te gebruiken om mij dichter bij Hem te krijgen. Door alles heen ervaarde ik dat het ergste lijden niet mijn ziekte was en alles wat daaromheen gebeurde, maar dat het veroorzaakt werd door het gevoel van verlaten zijn door God, de Vader. Uiteindelijk bleek het lijden wat ik ondervond een uiting van Gods liefde te zijn door mij de genade te verlenen niet alleen naar binnenin Christus te geloven maar ook voor Hem te mogen lijden, Filippenzen 1:29. Ruud Nawoord Na een lange tijd zocht ik het woord verlaten nog eens op en kwam toen tot een verrassende ontdekking: In het Grieks staat er eg kata leipõ wat eigenlijk niet de betekenis heeft van wat wij onder verlaten verstaan. Letterlijk is het: in neer laten. Je zou dus kunnen zeggen dat God, de Vader, mij met een bewust doel voor ogen in deze situatie neer gelaten heeft!

11 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication