160 De platen, die inmiddels op maat gesneden waren, lagen klaar om gesorteerd te worden. Turend op de constructietekening werd druk gespeculeerd over de meest optimale manier om alles in elkaar te zetten. In het team van Jaap beseften ze dat gekibbel weinig zin had en dat je er beter aan deed om de handen ineen te slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Toen eenmaal een gedeelte was geconstrueerd, had je beter overzicht. Zodoende konden ze de samenhang tussen de afzonderlijke delen beter doorzien. Elke week dat ze opnieuw hun entree maakten op de werf, groeide het enthousiasme. Ze zagen de voortgang en schepten er plezier in om problemen op te lossen. De teamgeest was uitstekend, en dat leidde tot veel inzet en creativiteit. Elke maand werd de balans opgemaakt en gekeken of iedereen nog op schema lag. Na twee maanden bleken drie groepen een lichte voorsprong te hebben op de rest. De groep van Jaap luisterde gespannen naar de juryleden om te horen hoe ze ervoor stonden. Jawel hoor, ze zaten in de voorhoede. Tijd om de spanten en schotten te plaatsen en het casco verder af te lassen. De mannen van de werf lieten zien hoe het moest: symmetrisch, een stuk aan stuurboord en hetzelfde stuk aan bakboord. Het resultaat van de inspanningen werd met de dag zichtbaarder. En met de dag groeide de trots van de leerlingen dat zij hieraan mochten meewerken. In de pers verschenen geregeld artikelen waarin werd gewezen op de raakvlakken tussen het bouwen van een schip en de manier waarop een kind bouwt aan zijn toekomst. Jaap besefte dat het zoeken naar antwoorden misschien wel belangrijker is dan die vinden. Den Helder had volgens hem behoefte aan scholen waar kinderen kunnen samenwerken en waarin ruimte is voor plezier en creativiteit en voor talenten ontdekken en ontwikkelen. Na vijf maanden lag de groep van Jaap net iets achter op haar directe tegenstrever. Het werd een nek-aan-nekrace. Wie zou zijn schip het eerst van stapel laten lopen? Het schip werd geschilderd, en dat vroeg meer tijd dan verwacht. Er moesten immers verschillende lagen op gezet worden, zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant. Wie ermee begon, is niet helemaal duidelijk, maar op een gegeven moment schreef iemand ‘Superman’ met een kwast op de rug van een jongen. Iemand anders kalkte toen ‘Kanjer’ op de rug van een meisje. Het gevolg liet zich raden: binnen de kortste keren zat ieders overall onder de verfkreten, zoals ‘Toppertje’, ‘Schatje’, ‘Held’, ‘Wonderkind’ en ‘Slimpie’.
161 Online Touch Home