Indrukwekkende speech nieuwe commandant Kranslegging op Oostplein dit keer één van de koudste ooit Tekst: Arie Booy Foto’s: Defensie en oud-mariniers De kranslegging bij het Mariniersmonument was in december 2017 op de 9e omdat de korpsverjaardag op een zondag viel. De weergoden waren ongunstig gezind. Het was koud en nat op het plein. Volgens een van de aanwezigen was het de koudste kranslegging op een na die hij zich kon heugen. Toch was er weer een respectabel aantal actief dienende en oud-mariniers naar het Oostplein getogen om daar de gevallenen te herdenken. Korpscommandant Jeff MacMootry hield een indrukwekkende speech. ,,Dit jaar vieren wij de 352e verjaardag van het Korps Mariniers”, zei de brigadegeneraal. ,,352 jaar waarin een Korpsgeschiedenis is opgebouwd waar iedere marinier trots op kan zijn. Een geschiedenis die wereldwijd is opgebouwd met bloed, zweet en tranen. Een geschiedenis waar iedere marinier, wanneer of hoelang hij ook diende, aan heeft bijgedragen. Een geschiedenis waarvoor sommigen de hoogste prijs hebben betaald. En om hen te herdenken zijn wij nu bijeen.” ,,Iedereen zal zijn of haar eigen gedachten, herinneringen en gevoelens hebben bij dierbaren, vrienden en collega’s die ons ontvallen zijn. Ik ben daar uiteraard geen uitzondering op. Daarom wil ik u graag aan de hand van mijn gedachten en gevoelens meenemen bij deze herdenking”, sprak de commandant. Vervolgens stond MacMootry stil bij het sneuvelen van marinier Peter Mannie in augustus 1962 in Nederlands Nieuw-Guinea, het overlijden van sergeant van de mariniers algemeen Ulko Reinders als gevolg van ziekte in juni 2008 op Aruba, het overlijden van de mariniers Hanno Wegman, Jeroen Spijker en David Luijendijk als gevolg van een ongeval tijdens een oefening in de VS in juni 2001. De commandant sloot af met de woorden: ,,Dit waren slechts enkele van mijn gevoelens en gedachten als het gaat om actief dienende mariniers die ons zijn ontvallen. Niet alleen aan hen, maar aan al die andere Korpsgenoten die ons ontvielen denk ik als straks het signaal taptoe wordt geblazen en wij één minuut stilte in acht nemen. Dan voel ik de leegte die deze mannen achterlaten, dan voel ik de trots dat zij mijn Korpsgenoten waren, dan voel ik respect en dankbaarheid voor hun inzet. En dan weet ik zeker dat wij hen nooit zullen vergeten. Qua Patet Orbis!” 8
9 Online Touch Home