19

TEKST Gertjan de Jong FOTO IJM MAGAZINE Until all are free ‘De psychologen lieten mij nooit in de steek’ Z ‘Op het scherm zag ik heel veel witte mannen die naar mij keken’ e hebben elkaar nog nooit ontmoet. Toch zijn hun levens diep met elkaar verbonden. Op het kantoor van IJM Nederland zitten officier van justitie Linda van den Oever en survivor-leider Cassie voor het eerst tegenover elkaar. Linda vervolgt als officier van justitie daders van online seksueel misbruik van kinderen; Cassie overleefde dat misbruik zelf. Het gesprek maakt duidelijk dat ze een diep verlangen delen: voorkomen dat kinderen meemaken wat Cassie heeft overleefd. Linda: Geweldig dat je met me wilt spreken. Misschien kun je beginnen met iets over jezelf te vertellen. Cassie: “Ik ben Cassie, ik ben 27 jaar en ik kom uit de Filipijnen. Ik heb veel broertjes en zusjes, we zijn met z’n twaalven. Ik ben de jongste. Vroeger werkte ik in een rijstwinkel, zodat ik wat geld kon verdienen en mijn familie kon helpen. Daar ontmoette ik die onbekende man.” Linda: Hoe oud was je toen? Cassie: “Ik was toen 12 jaar oud. Hij benaderde mij om me naar school te sturen. Gratis. Dus ik voelde me heel gelukkig en gezegend, want het was altijd mijn droom om naar school te gaan. Dus ik ging naar een privéschool en ik genoot ervan om daar te leren. Na een maand ontdekte ik dat zijn vriendelijkheid niet gratis was en dat ik in zijn behoefte moest voorzien. Hij vroeg mij om gedag te zeggen tegen zijn online vrienden. Dat deed ik. Zo begon het. Op het scherm zag ik heel veel witte mannen, die allemaal naar mij keken. Ik moest doen wat zij wilden, zoals me uitkleden, bepaalde houdingen aannemen of handelingen verrichten. Anders werd mijn uitbuiter boos op mij. Dan sloeg hij mij.” Dus je werd gedwongen om dat te doen, anders zou de misbruiker je mishandelen en slaan. “Ja, hij misbruikte en sloeg me als ik hem niet gehoorzaamde. Dat ging bijna vijf jaar lang zo door. Ik zat vast in dat huis, samen met andere meisjes. Er waren zelfs meisjes van 1, 5 en 6 jaar oud bij. We zaten daar allemaal vast. Ik voelde mij hopeloos. Ik voelde mij ook boos op God. Waarom liet Hij me dat huis binnengaan? Waarom ik? Ik was gewoon een meisje dat ervan droomde om naar school te gaan. Gelukkig was er in die vijf jaar iemand naar ons op zoek. En dat was IJM.” Linda: Hoe hebben ze je toen gevonden? Cassie: “Ik was aan het slapen. We sliepen allemaal in een kamer en ineens maakten ze ons wakker. We moesten allemaal huilen. Ik had geen idee wat er gebeurde. Ze deden een doek over ons hoofd, zodat de buren ons niet zouden herkennen. Ze brachten ons met een busje naar het politiebureau. Daarna brachten social workers ons naar een opvanghuis.” Linda: Hoeveel meisjes waren er in dat opvanghuis? Cassie: “Op het moment dat ik daar kwam, waren we met zestig. Eerst was ik bang om mensen te ontmoeten. Ik was bang om witte mannen te zien. Gelukkig kreeg ik hulp van psychologen en van IJM. Stap voor stap volgde ik een traject van traumatherapie, twee jaar lang. Ze hielpen me echt vanaf het begin tot ik mij oké voelde. Zij lieten mij nooit in de steek. Het is traumatisch – elke keer als ik mijzelf in de spiegel zag, voelde ik mij zo vuil. Ik dacht telkens aan die mannen die mijn lichaam aanraakten. Ik dacht: ik verdien dit niet. Ik bleef bijna tien jaar in het opvanghuis. Nadat ik mijn middelbare school-diploma haalde vanuit het opvanghuis, ging ik naar de hogeschool. Ik hou van leren… en van dansen! Ik doe ook mee aan danswedstrijden. Inmiddels heb ik mijn diploma behaald op de hogeschool, voor de opleiding hospitality management.” Linda: Dus je hebt nu waarnaar je al die tijd verlangde. Cassie: “Ja! Ik hou er nu van om contact te leggen en met andere mensen te praten. Ook zet ik mij in voor bewustwording. Veel mensen weten niet dat online seksuele uitbuiting van kinderen bestaat. Het is belangrijk dat mensen over de hele wereld ons verhaal horen, zodat zij in actie kunnen komen en een verschil kunnen maken.” l KIJKEN Bekijk op Behindthestream.nl een video van het gesprek van Linda met Cassie. 19

20 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication