INTERNATIONAL JUSTICE MISSION Kinderen worden bevrijd uit het kinderbordeel. Agenten van het Woman and Children Protection Center. Ruben Vlot en IJM-advocaat Praise Ladringan. Net bevrijd uit een kinderbordeel. Ik zei iets tegen hem en moest even weglopen omdat ik volschoot. Weet je, die contrasten zijn zó groot. Kinderen die worden uitgebuit voor de lust van witte, rijke mannen. En dan zie je ineens die kleine voetjes en kleine handjes van zo’n jongetje.” Is het moeilijk om hoop te houden bij zoveel gebrokenheid? ‘Ik realiseerde me: Dit zijn geen nummers. Dit zijn echte kinderen’ Rachel: “Nee, juist niet. Ik voelde vooral urgentie. Om je niet te laten verlammen, maar in beweging te komen. Als jouw definitie van succes is dat álle kinderen bevrijd moeten worden, dan raak je verlamd. Maar Praise werkt steeds met één dossier, voor één kind. En dat ene kind is oneindig veel waard. Dat is eigenlijk een omkering van hoe een misbruiker werkt. De misbruiker gaat van kind naar kind en doet alsof een kind niets waard is. En zo eindig je met honderdduizenden slachtoffers. Maar dat ene kind is het al waard om alles voor te riskeren.” Ruben: “Dat herken ik. Het geeft hoop als je ziet hoe er voor één kind zo gestreden wordt. Hoe mensen als Praise en Linda blijven doorgaan en niet stoppen als het moeilijk wordt. Ik weet ook nog goed dat we bij de uitgang van het kindbordeel stonden. De zes kinderen die waren bevrijd, kwamen voorbij met doeken over hun hoofd, om hun privacy te beschermen. Die beelden ken ik van foto’s of campagnes. En ineens realiseerde ik me: het is echt. Dit zijn geen nummers. Dit zijn geen foto’s. Dit zijn echte kinderen. De volgende dag moest ik een camera ophalen bij de politie. Toevallig zag ik die diezelfde kinderen weer. Hun verhoor was net voorbij. Ze hadden net gedoucht, en zaten daar met schone pyjama’s natte haren. Ze lachten. Dat vond ik heel bijzonder om te zien. Wij denken vaak: het komt nooit meer goed als je zulk misbruik hebt meegemaakt. En natuurlijk wacht hen nog een heel proces van traumaverwerking. Maar de veerkracht van kinderen is ongelofelijk.” Jullie hebben ook een shelter bezocht, een opvanghuis voor kinderen die bevrijd zijn uit situaties van misbruik. Hoe was dat? Ruben: “Dat voelde heel dubbel. We dachten: is dit nou een mooie plek? Of is het eigenlijk een heel verdrietige plek? Maar daar zag ik ook de kracht van die kinderen. Ze stonden op, ze gingen door met hun leven. Het lijkt hopeloos, maar hun leven is niet voorbij.” Rachel: “Dat herken ik. We zagen ook dat oudere meiden Bijbelteksten in hun kamer aan de muur hadden gehangen. Zoals deze tekst uit het Bijbelboek Jeremia: ‘Sing to the Lord. Give praise to the Lord. He rescues the life of the needy from the hands of the wicked.’ Die tekst is dan niet meer een soort abstracte waarheid. Je voelt ineens: dit gaat over het echte leven van die meiden.” In Streaming Hell voel je ook dat er geen eenvoudige oplossing is. Je ziet bijvoorbeeld hoe advocaat Praise ermee worstelt dat kinderen bij hun ouders worden weggehaald. Ruben: “Dat klopt. Kinderen hebben een enorme loyaliteit naar hun ouders toe. Het past eigenlijk niet dat een kind niet bij zijn familie opgroeit. En toch is het soms nodig. En dat moet je dan ook eerlijk onder ogen zien: je doet een kind ook iets aan door het weg te halen bij zijn ouders. En tegelijkertijd doe je het omdat je weet dat het nodig is.” Rachel: “Ik vond het indrukwekkend dat Praise liet merken hoe ze daarmee worstelde. ‘Ik moet het proces vertrouwen,’ zei ze. Soms weet je ook niet honderd procent zeker wat juist is. Maar wat is het alternatief? Een kind in het misbruik laten? Ik vond het moedig dat ze zo eerlijk was over die onzekerheid. Ze deed zich niet voor als een soort messias die kinderen redt, maar erkende dat er een grijs gebied is. Dat zij dat zo kon benoemen, vond ik heel integer. Het gesprek met Noel Eballe, onderzoeker bij IJM de Filipijnen, maakte ook veel indruk op me. Kijk, als je elke dag geconfronteerd wordt 6
7 Online Touch Home