sterren en raketten interessant, die heb ik verwerkt in mijn tatoeage. Dat er een link met Mads is, hoeft voor de buitenwereld niet zichtbaar te zijn, als ik het maar weet.” Een andere manier om het lijntje met Mads gaande te houden, was voor Verna schrijven. “Ik ben begonnen met dagelijks in een boekje berichtjes aan Mads te schrijven. In eerste instantie over wat ik had gedaan en later over wat ik kwijt wilde. Soms kort en soms langer. Nu schrijf ik niet meer dagelijks, maar alleen wanneer ik de behoefte daartoe voel.” ‘Noem mijn naam, dus ik besta’ Nooit weg van jou In het contact met vrienden, kennissen en bekenden voelde Verna, zeker in het begin, wel ongemak. “Ik merk dat sommige mensen het nog steeds moeilijk vinden om mij te benaderen en dan niet weten wat ze moeten zeggen. Toch heb ik liever dat iemand dat dan benoemt, dan dat ik word genegeerd. Verna met het boek 'Nooit weg van jou' Dat gebeurt namelijk ook. Aan de andere kant heb ik ook gemerkt dat mensen het graag willen begrijpen.” Verna is zelf het gesprek nooit uit de weggegaan en ging op zoek naar haar eigen behoefte in haar eigen vriendschappen en relaties. “Na verloop van tijd ging het leven van iedereen weer door en dat van mij natuurlijk ook wel, maar dan op een andere manier. Het was zoeken en ik moest dat zelf doen. Met een aantal mensen sprak ik af dat ze mij op afstand wel een beetje in de gaten hielden door af en toe te bellen of aan te kloppen. Die back-up was goed voor mij. Ik heb gemerkt dat het behoud van eigen regie, voor mij het meest ontspannend werkt. Ik ga bijvoorbeeld altijd met eigen vervoer ergens naartoe, zodat ik ook weg kan gaan wanneer ik dat wil.” De zoektocht die Verna doormaakt is ook een eenzame tocht. Ze ging op zoek naar lotgenoten en kwam uit bij Stichting Nooit Voorbij voor ouders en familie van een overleden kind. “De herkenning die je met lotgenoten deelt, schept direct een band. We hebben aan een half woord genoeg.” Niet lang daarna wordt Verna door de stichting gevraagd of ze wil meeschrijven aan het boek ‘Nooit weg van jou’ waarin verhalen worden gebundeld van ouders die vertellen over het plotselinge verlies van hun kind door een ongeval. Ze besluit haar verhaal op papier te zetten. Op zaterdag 16 november 2024 LETSELSCHADE 12 NEWS vond de boekpresentatie plaats van het boek ‘Nooit weg van jou’, die werd georganiseerd door Stichting Nooit Voorbij. Dit was precies één dag vóór de jaarlijkse Nationale Herdenking Verkeersslachtoffers. “Net als met het schrijven van berichtjes aan Mads was ook het meeschrijven aan het boek helpend voor mijn rouwproces.” Eilanden en lege ruimtes Met kleine stapjes krijgt het leven van Verna een hernieuwde richting en kijkt ze al verder vooruit. “De eerste maanden kon ik niet verder dan een dag vooruitkijken. Het besef dat Mads in de toekomst er niet meer bij zou zijn, was voor mij onverdraaglijk. ‘One day at the time’ hield mij overeind.” Voorzichtig durft Verna na drie jaar ook weer ruimte te maken voor leuke dingen, zoals een vakantie of een uitje. Geeft bouwen aan het leven ook zin aan een leven zonder Mads? “Het leven gaat met vallen en opstaan. Tigo wordt dit jaar 18 jaar, hij zit op de schildersvakopleiding en het gaat goed met hem. Bij aanvang van het nieuwe schooljaar in september 2022 heb ik mijn werk als onderwijsassistent in het speciaal onderwijs weer rustig aan opgepakt en dat ging niet meteen goed, maar inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden. Afgelopen jaar heb ik de opleiding tot leraarondersteuner hervat en ga ervan uit deze eind dit schooljaar succesvol af te ronden. Vanaf het nieuwe
13 Online Touch Home