DWARSLAESIE Dat was een traumatisch moment voor je, denk ik? Het was heel heftig. Gelukkig was mijn klasgenoot erbij en heeft hij hulp ingeroepen. In het ziekenhuis in Innsbruck werd mij verteld dat ik mijn rug, nek en borstbeen had gebroken. De eerste dagen was ik in een shock en werd overspoeld door emoties. Vóór het ongeval had ik nog nooit gehoord van een dwarslaesie. Ik wist niet wat het was. Mijn wereld stortte in toen de arts in het ziekenhuis zei dat ik nooit meer zou kunnen lopen. “Door intensieve training word ik iedere dag een beetje sterker” Maar het liep anders ….. Jazeker! In eerste instantie was er nog veel onduidelijkheid of ik een complete of een incomplete dwarslaesie had. Dat vond ik lastig, omdat ik behoefte had aan zekerheid. In het ziekenhuis in Innsbruck voelde ik al wel de eerste prikkels in mijn linkerbovenbeen, het lukte om mijn dijbeenspier (quadriceps) aan te Kun je je nog herinneren wat er gebeurde op de skipiste? Het was mijn eerste vrije dag na de eerste stageweek. Het was een prachtige zonnige dag, dus ik besloot samen met een klasgenoot te gaan skiën. Al meteen bij de eerste afdaling merkte ik dat het door de weerkaatsing van de felle zon op de sneeuw lastig was om de diepte juist in te schatten. Snel daarna zag ik een heuveltje over het hoofd en werd een paar meter verderop gelanceerd. Alles werd zwart en toen ik mijn ogen weer opende lag ik bovenop de berg op de grond. Op het moment dat ik mij realiseerde dat ik mijn benen niet meer voelde, raakte ik meteen in paniek. Ik moest direct huilen en was bang om dood te gaan. spannen. Uiteindelijk konden de artsen daaruit afleiden dat er sprake was van een incomplete dwarslaesie. Maar er is nooit tegen mij gezegd dat als ik heel veel zou oefenen, ik heel misschien wel opnieuw zou kunnen leren lopen. Toch was het gevoel in mijn linkerbovenbeen de trigger om keihard te gaan oefenen en te laten zien dat ik wel weer zou kunnen leren lopen. LETSELSCHADE NEWS 15
16 Online Touch Home