(deel 2) Ik werd vrijwilliger bij vluchtelingenwerk Vervolg op het verhaal uit de vorige Mandeguod. Zoals gezegd zijn het niet de praktische zaken die je bijblijven als je andere mensen helpt, maar meestal een luisterend oor en vertrouwen geven en krijgen. Zo werd mij al snel verteld dat de moeder van ‘mijn’ gezin zwanger was. Kind nummer 5. De meeste Nederlanders zouden dan denken: ‘Doe dat nou niet’ of ‘Had je dat niet kunnen voorkomen?’. Tsja, ik vond het ook niet de meest slimme keus, mar om dat nou te zeggen vond ik ook niet zo passend. Wat ik wel dacht is dat het kindje in ieder geval in een veilige omgeving zou worden geboren en opgevoed. En liefde was er in overvloed. Verlangen naar elkaar Toen ik vaker bij het gezin kwam en meer thuis werd, heb ik tussen neus en lippen aan de moeder eens gevraagd of het een bewuste zwangerschap was. ‘Nee’, was het antwoord, ‘maar ik had hem ook al zo lang niet gezien (2 jaar)’. Beide moesten we er om lachen. Na de bevalling heb ik moeder wel gelijk gewezen op anticonceptie. Dat is gelukt. 8 | Mandeguod juli/augustus 2026 Maar goed, zwangerschap betekent ook naar de verloskundige, kraamzorg en babyspullen regelen, bellen met het ziekenhuis etc. Vanwege een vorige keizersnee werd het een geplande ziekenhuisbevalling. Leek mij wel een veilig plan. Want door de taalbarrière kon niemand de verloskundige bellen en als moeder zijnde leek het mij geen prettig vooruitzicht om met weeën in de bus naar het ziekenhuis te moeten (een auto hebben ze niet). Ik werd al eens op een zondag gebeld dat ze krampen had en vochtverlies. De vader belde dan en het enige wat hij dan zei was: ‘Maaike, message whatsapp’. Die message konden we beide vertalen en dus kon ik bellen met de verloskundige. Uiteindelijk bleek het loos alarm. Vrouwendingen Ook ben ik twee keer mee geweest naar de verloskundige voor een echo. Het is
9 Online Touch Home