Als kind was ik al een verwoed verzamelaar. Niet van knikkers, suikerzakjes of flippo’s, maar van de Verkade-albums van Jac. P. Thijsse. Ik kon eindeloos bladeren door die platen van vogels, planten, duinen en bossen. Alles had een naam. Alles had een plek. Alles fluisterde: kijk nog eens goed. Ik wist toen natuurlijk niet dat daarmee een zaadje werd geplant. albums Verkade De nieuwe Een klein, taai zaadje dat wortel schoot in de manier waarop ik naar de natuur ben gaan kijken. Niet alleen zien dat er een vogel op een tak zit, maar je afvragen wélke vogel. Niet alleen door een bos lopen, maar merken dat de ene boom de andere niet is. Niet alleen “mooi groen hier” denken, maar voelen dat groen uit duizend soorten aandacht bestaat. Jac. P. Thijsse was daarin een meester. Geen man van grote gebaren, maar van het notitieboekje, de veldwandeling en de verwondering. Met zijn Verkade-albums trok hij generaties Nederlanders als het ware aan hun jas het veld in. Hij maakte natuur niet ingewikkeld of elitair, maar aanstekelijk. Precies dat hebben we nu opnieuw nodig. Want ergens onderweg zijn we dat kijken kwijtgeraakt. We lopen door onze buurt alsof we pakketbezorgers zijn met benen: efficiënt, gehaast, ogen op de stoeptegels. Boom. Vogel. Plant. Klaar. De natuur is decor geworden. Behang. Iets wat er is, totdat het er niet meer is. En dat is gevaarlijk. Want wat je niet ziet, mis je niet. En wat je niet mist, verdedig je niet. Als we geen namen meer kennen voor wat fladdert, kruipt, bloeit of ritselt, wordt de wereld platter. Dan wordt een merel gewoon ‘een zwarte vogel’ en een eik ‘een boom’. Terwijl taal juist de haakjes maakt waaraan aandacht blijft hangen. Daarom hoop ik dat er een nieuwe Jac. P. Thijsse opstaat. Niet om met ganzenveer en knickerbocker het verleden na te spelen, maar om de geest van die Verkade-albums 5 We Are Salt @saltmagazine BUITEN GEWOON GOED terug te brengen in een modern jasje. Met stickers misschien, of een app, of een prachtig gedrukt album dat ruikt naar papier en bosgrond tegelijk. Iets waardoor we weer willen sparen, zoeken, ruilen, plakken, leren. Geen punten voor korting op wegwerpmeuk, maar namen, verhalen en verwondering. Niet met grote reizen maar met die albums op tafel. Met plaatjes die je ergens op moet plakken. Met namen die blijven kleven. Met Thijsse, die mij zonder dat hij het wist een verrekijker gaf voor de rest van mijn leven. Misschien redden we de natuur niet alleen met beleid, stikstofmodellen en vergadertafels, maar begint het ook met een kind dat op zijn knieën in het gras zit, een plaatje zoekt, een naam leert en denkt: wacht eens even, dit leeft. En precies daar wordt een zaadje geplant. Natasha Bloemhard | Oprichter Salt
6 Online Touch Home