5

5 Hoe vier vragende ogen mijn wereld op zijn kop zetten… Op dinsdagavond 13 november lig ik in mijn huispak op de bank met een kop thee. Na de geslaagde missie van het Nederlands vrouwenvoetbalteam ben ik in gesprek met Nicole over mijn planning vanaf januari 2019. Werken in de gehandicaptenzorg bevalt zo goed, en er is momenteel veel vraag naar begeleiders, dat we zitten te bakkeleien waar ik nu goed aan doe. Blijf ik bij mijn werkgever of ga ik verder als Z.Z.P.’er? Net als het tweede kopje thee ingeschonken is, gaat om 21.30 uur de bel… We kijken elkaar vertwijfeld aan en voordat we ons hardop af kunnen vragen wie in vredesnaam om dit tijdstip nog aan de deur komt, gaat de bel nog een keer… Zo snel als Nicole bij de deur in de hal is, zo snel staat eerst ex-Prins Floris de 55e, en twee tellen later, ex-Prins Lukus 2.0 in mijn huiskamer. De eerste in een hardlooppak en de tweede in een dinsdagavond outfit. Daarachter staat Nicole met haar handen voor haar gezicht en kan alleen nog maar ‘Nee, Nee’ zeggen! Wat er toen door mij heen ging, kunnen alleen de ex-Prinsen beamen… Een onwerkelijk gevoel en dit uitte zich in een enorme opvlieger. Tot ver achter de oren werd ik rood en heet. Zeker weten dat het koortsgevoel binnen luttele seconden kan opkomen, daar hoef ik niet voor naar de dokter. Ik kon alleen maar op mijn bank blijven liggen en vol ongeloof de mannen aankijken. Dan gaat het tot me doordringen dat ze echt bij mij in de huiskamer staan. Nadat ik een heel klein beetje tot bedaren ben gekomen, Nicole plaats heeft genomen op de stoel, beginnen de mannen te praten. Als eerste hoe spannend het was, om onopgemerkt binnen te komen. Daarna de vele anekdotes, het ene nog mooier dan het andere. Nadat Nicole en ik elkaar ongeveer 54 keer hebben aangekeken, kwam de onvermijdelijke vraag van de ex-Prinsen of ik de 54e Prins van het Sprokkeldorp zou willen zijn. Na het 54e oogcontact met Nicole heb ik met mijn volle, trotse en eervolle verstand ‘ja’ gezegd. Wat een eer! Na een stevige groepsknuffel, werd er geproost met een lekker biertje. Inmiddels werd er ook contact gezocht met de voorzitter Choco. Er was ‘Witte rook’ en zodoende zat rond 23.30 uur ook de voorzitter triomfantelijk bij ons in de woonkamer. Foi... Nadat ze midden in de nacht het huis weer uit waren geslopen, heb ik nog best een poos wakker gelegen… De dagen erna zijn haast niet te beschrijven. De wetenschap dat ik het tot 9 februari met bijna niemand mag delen. Hoe gek is het dan als ik de volgende ochtend Lemelerveld uit rij met de gedachte dat ik de nieuwe Prins ben! Heel verlegen lachend kijk ik naar links, waar de Residentie opdoemt… ben! end Ik zal mijzelf even voorstellen: Mijn naam is Randolf van Oene, zoon van Joop en Alie, broer van Jorian en Hester, man van Nicole Hulsman (mijn Prinses en nu vijf dagen van het Sprokkeldorp) en vader van Nina en Senne. Al mijn 44 jaren woonachtig en olf an van n van Prinses van het er van Nina aren woonachtig in Lemelerveld, en vanaf 2003 naast mien moat Freddy, buuf (Al)Aafje met hun jongens aan de Koetsierstraat. In het dagelijks leven werk ik als begeleider met mensen met een verstandelijke beperking. Geen dag is hetzelfde. Het is voor mij elke dag weer een feestje. 'T is net carnaval. Daarnaast ben ik actief in het vrijwilligersleger van VV Lemelerveld als trainer/leider van JO9-1 en coördinator van de jongste jeugdteams. Ook ben ik vele jaren, overigens ook al vele jaren geleden, lid geweest van de stichting Feesttent Lemelerveld. Carnaval vieren deed en doe ik op mijn manier; Ik kwam er vroeger mee in aanraking toen ik van SC Lemele overstapte naar de plaatselijke voetbalvereniging. Mijn katholieke (voetbal)vrienden waren enorme carnavalsvierders en in hoogtijdagen Jippie-gangers. Uit nieuwsgierigheid ben ik toen meegegaan. Vier dagen en nachten volop gezelligheid met wat versnaperingen leek me wel wat, de aparte uitdossingen voor lief nemend. Tot dit jaar was ik elke carnavalsweekend wel een paar keer te vinden bij de Residentie, onder andere als jurylid voor de grote optocht op zaterdag. Dit jaar ga ik er veel meer uren doorbrengen en het feestgedruis op een heel andere manier meemaken. Het lijkt me spannend maar heb er ontzettend veel zin in. Rest mij nog iedereen een alaafmachtig prachtig carnaval 2019 toe te wensen! Samen met mijn Raad van Elf, Jeugdprins Pek de Eerste met zijn kinderraad en alle mensen voor en achter de schermen ga ik in ieder geval mijn best doen! Met Prins Oetra aan het stuur, dansen we door tot het late uur! De Sprokkelaars, Daar zit muziek in! eld e dat Thema 2019

6 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication