VREDE JAREN IN DE WEER VOOR DE GOEDE ZAAK AutoMaatje Twee dagen per week is Jan ter Haar vrijwilliger bij vervoersservice AutoMaatje. Brengt dan stadgenoten naar de fysio of familie. Opmerkelijk: twintig jaar reed hij, hoewel in het bezit van een rijbewijs, zelf geen auto. Ter Haar pleit hartstochtelijk voor een forse uitbreiding van het net buurtbusjes. Hij verwondert zich over de kritiek op windmolens terwijl niemand klaagt over wijken met 2500 auto’s of meer per vierkante kilometer. Jan bewaakt de vredesvlam N 20 ooit weer – Nie wieder. Bloedbeladen woorden en gelijk een belofte. Voor Jan ter Haar (Meppel, 1946) is wegkijken geen optie. Op de kortste dag liep hij andermaal met een olielamp een rondje van veertig kilometer om zijn woonplaats Enschede. De vredesvlam moet blijven branden. ,,Op de lagere school stond je 4 mei rond de vlaggenmast en werd ingepeperd: dat mag nooit weer gebeuren. Je werd destijds bij de oren gegrepen en dacht als een soort padvinder: nooit weer, nie wieder. Ik ben blij dat gevoel nooit te zijn kwijtgeraakt.” Als dienstplichtig militair zou Jan ter Haar inlichtingenofficier worden maar zwaaide af als eenvoudig soldaat. ,,Ik kwam terecht bij de vierde groep geleide wapens in de Harz. De dienst was voor mij een soort ontgroening en gaf me een goede basisopleiding. We wandelden in het mooie dal van de Weser als training voor mijn eerste vierdaagse in Nijmegen. Bij de Leidse Onderwijs Instellingen volgde ik de schriftelijke cursus journalistiek en ontving het certificaat met een ruime voldoende.” Portefeuille actiegroepen Terug in Drenthe gaat Ter Haar als leerling-journalist aan de slag bij de Drents-Groningse Pers. Standplaatsen Hoogeveen en Emmen. Om in 1975 de overstap te maken naar de Nieuwe Apeldoornse Courant. Op de behoudende Veluwe kunnen ze de enthousiaste tegellichter wel gebruiken. Onderdeel van zijn portefeuille: actiegroepen. ,,Bij het Rijkscomputercentrum werkte een Papuazoon, John Papare. Wat een verhaal had hij. Bij de vereniging van huisvrouwen sprak een scheepsarts uit Paramaribo over De Kom. Nooit van gehoord! Terwijl Anton de Kom de Nelson Mandela van Suriname is. Ik was dan wel journalist in een stad maar wilde van daaruit de wereld leren kennen. Overal lopen lijnen naar elders.” Progressieve krant Ambitieus hengelt Ter Haar, zeven jaren actief vanuit Apeldoorn, naar banen in het westen des lands. Op het netvlies zijn Journaal, ANP en Wereldomroep. Zou IKON een plekje hebben? Tot zijn eigen verrassing strijkt hij in 1982 neer bij de Twentsche Courant – stadsredactie Enschede. De van huis uit katholieke krant blijkt progressief en stimuleert aandacht voor minder bedeelden. Volop oog bestaat voor emancipatie, oecumene en arbeiders in de knel. ,,Bij Luchtkateringsinstituut ITC waren studenten uit alle windstreken. Van Kroatië en Japan tot Mexico en China. Als in hun land een ramp plaatsvond, organiseerden de studenten inzamelingen. Zo
21 Online Touch Home