ANGELO SPANJAART: VANUIT DE NACHT ONDER DE LAT Angelo Spanjaar viert feest met Kethel Spaland na een ruime overwinning Voor Angelo Spanjaart begon het zoals bij zoveel jongens uit de regio, Op het SVV-veld viel zijn talent snel op en hij werd weggehaald door Feyenoord waar hij drie jaar in de jeugdopleiding speelde. “Dat was echt de mooiste tijd van mijn leven,” vertelt hij. “Je traint elke dag op een hoog niveau en speelt met jongens die later prof zijn geworden.” Namen als Jean-Paul Boëtius, Sven van Beek, Nathan Aké en Vincent Janssen passeren nog altijd met een glimlach op zijn gezicht. “Dat waren mijn teamgenoten en Joop Hiele was destijds mijn trainer. Dan besef je later pas hoe bijzonder dat was.” Door: Mischa Keemink Geen centje spijt Toch kwam er een moment waarop duidelijk werd dat een profcarrière er niet in zat. Spanjaart bleef er nuchter onder. “Ik heb het profvoetbal niet gehaald, maar ik heb daar echt geen cent spijt van. Ik heb zoveel geleerd en meegemaakt, dat pakt niemand me meer af. Ik ben gewoon blij dat ik het heb mogen meemaken.” Zwerven en groeien in het amateurvoetbal Na zijn Feyenoord-periode begon een lange reis langs een aantal amateurclubs. Via Deltasport, Heijnenoord en CWO kwam hij uiteindelijk bij Neptunus-Schiebroek terecht, waar hij maar liefst zeven seizoenen speelde. “Dat was echt een geweldige tijd,” zegt hij. “We zijn kampioen geworden en promoveerden naar de eerste klasse. Dat soort momenten vergeet je niet.” Toch was niet elke stap een succes. “Bij sommige clubs miste ik de gezelligheid. Dan train je en iedereen gaat weer naar huis. Dat past niet bij mij.” Juist die combinatie van prestatie en plezier is voor Spanjaart essentieel. “Voetbal is meer dan alleen negentig minuten op een veld staan. Je moet ook lol hebben met elkaar.” Werken terwijl anderen slapen Wat zijn verhaal bijzonder maakt, is zijn werk buiten het veld. Spanjaart is al jaren procesoperator in de petrochemie en draait volcontinu diensten. “Ik was 21 toen ik daarmee begon. Sindsdien combineer ik dat met voetbal.” Dat vraagt offers. “Ik zeg altijd: van de acht trainingen ben ik er zes.” Toch zorgt hij ervoor dat hij op zaterdag onder de lat staat. “Voor wedstrijden regel ik alles. Dat vind ik het belangrijkste.” Dank aan collega’s Dat regelen doet hij samen met collega’s. “Die gasten hebben bijna ook allemaal hoog gespeeld en die snappen mijn verhaal erg goed. We ruilen diensten. Soms werk ik voor iemand op een zondag, zodat ik op zaterdag kan spelen.” Het gaat zelfs verder dan dat. “Ik heb weleens na een nachtdienst twee uurtjes geslapen, een wedstrijd gespeeld en daarna ben ik weer doorgegaan naar werk. Dan ben je wel kapot. Maar klagen doet ik niet. Zo is nu eenmaal het leven dat ik gekozen heb. En ik vind het nog steeds mooi om te doen.” Thuis bij Ketel Spaland Dit seizoen streek Spanjaart, inmiddels 33 lentes, neer bij Kethel Spaland, een bewuste keuze. “Ik wilde gewoon spelen. Als je moet concurreren en je mist trainingen door werk, dan sta je al achter. Dan kies ik liever voor een plek waar ik belangrijk kan zijn.” Daarnaast 21 speelde zijn privéleven een rol. “Mijn familie woont hier, ikzelf woon ook hier. Mijn ouders, schoonouders en zelfs mijn oma staan hier langs de lijn.” Op het veld betaalt hij dat vertrouwen terug. Kethel Spaland draait bovenin mee en Spanjaart is een van de steunpilaren. “We hebben gewoon een goede ploeg. Iedereen wil winnen en dat zie je terug in de resultaten.” Toch blijft hij realistisch over de toekomst. Laatste kunstje “Promoveren is mooi, maar je moet ook eerlijk zijn. In de tweede klasse wordt het een ander verhaal. Maar we gaan er alles aan doen.” Over zijn eigen toekomst is hij duidelijk. “Dit is mijn laatste club. Ik ga sowieso nog een jaar door en daarna kijk ik het per seizoen. Zolang het leuk blijft.” Dat plezier spat er nog altijd vanaf. “Voetbal is voor mij genieten. Met je team, met je familie langs de kant… daar doe je het uiteindelijk voor.”
22 Online Touch Home