Arbeiders te gast Na 1945 stond Nederland voor een immense opgave. Steden lagen in puin, de woningnood was nijpend en de bevolking groeide snel. De bouwsector draaide overuren. Tegelijkertijd vertrokken nog altijd duizenden Nederlanders per jaar naar het buitenland. In de jaren vijftig ontstond daardoor een krappe arbeidsmarkt. Fabrieken, havens en bouwplaatsen zaten om handen verlegen. Voor een oplossing keek men aanvankelijk naar Zuid-Europa. In 1960 sloot Nederland een wervingsakkoord met Italië; later volgden Spanje en Griekenland. De economische logica was helder: in die landen was werkloosheid hoog en waren de lonen laag. Voor veel jonge mannen bood vertrek naar het noorden uitzicht op een inkomen waarmee thuis een huis kon worden gebouwd of een stuk land kon worden gekocht. De gedachte was dat het om tijdelijke arbeid ging. De term ‘gastarbeider’ drukte dat uit: wie te gast is, blijft niet voorgoed. In 1964 tekende Nederland een officieel wervingsverdrag met Turkije. Vijf jaar later volgde een overeenkomst met Marokko. De aantallen namen snel toe. Volgens het CBS groeide het aantal inwoners van Turkse en Marokkaanse herkomst in Nederland tussen 1965 en 1975 explosief, van enkele duizenden naar tienduizenden. Zij vonden werk in de industrie, de metaal, de havens — en in de bouw. Op de steiger De bouw was fysiek zwaar en conjunctuurgevoelig. Het werk was buiten, in weer en wind, vaak op hoogte. Nederlandse jongeren zochten vaker door naar beter betaalde of minder belastende banen. Voor veel migranten was de bouw 88
89 Online Touch Home