de reportage l l l van Les Flamands. Ik ben in Frankrijk geboren en heb hier nooit Nederlands geleerd. Terwijl ik toch al 80 jaar in Brussel woon. Toch kom ik graag naar deze maandelijkse voorstelling. Ik probeer me erop in te stellen, zal bijvoorbeeld de afspraken met de dokters op andere momenten proberen in te plannen. Dat lukt niet altijd. Vorig jaar ging ik voor een ingreep naar het ziekenhuis: 5 dagen was vooropgesteld. Het werden 6 weken en daarna 3 maanden revalidatiecentrum. Maar nu ben ik er weer bij. Of ik zelf ook zing? Ja. Vals.” En dan neemt de sopranenstem van Farinelli het weer over op Philippes grote TV-scherm. Inclusief surround sound system: de klank is echt wel okee en zorgt voor een prima beleving. Ook als er een stomende seksscène voorbij schuift: de tachtigers kijken zonder blozen toe wanneer Farinelli’s broer het in bed overneemt: “Ah ja, hij is een castraat. Er moet toch iemand het werk afmaken”, licht Nicole toe. Droog, sec. Zoals de Crémant die nog wordt bijgeschonken. Wat later wordt de pauzeknop ingedrukt. Tijd voor l’entr’act: die hoort bij opera, toch? De eclairs gaan vlotjes rond. Ook de culinaire cultuur wordt hier geconsumeerd. En opvallend: iedereen is netjes opgekleed. Dit is echt uitgaan, maar dan thuis. Farinelli kijken doet Nicole met een mooie handtas van Fiorelli aan haar zij. Met Fiorelli naar Farinelli. 6 l l l BOp magazine mEI - juNI 2026 “Zo leer je mensen kennen. En nu dus ook opera.” Charlotte (63) zit wat verderop in een stijlvolle mantel en met een sjaaltje te glimlachen: “Opera, ook voor mij was dit nieuw. Ik kom hier nu al een keer of acht en het is echt fijn. Destijds op school kreeg ik wel muziekles. En in het 5de leerjaar leerden we de Toverfluit van Mozart kennen. Maar verder ging het niet. Muziek van Wagner, die vind ik super. En ik hou veel van kunst, ga graag naar musea of de Bozar. Of ik me zelf ook aan kunst waag? Ja, ik maak af en toe wel iets, maar alleen voor mezelf. Niks om te laten zien, en neen ‘k ga niet zeggen wat.” “Naar LDC De Harmonie trek ik tweemaal per week. Ik volg er een conversatieles Nederlands en Engels. Zelf ben ik Duits, dat accent kan ik niet wegsteken. Maar ik trek goed m’n plan: Nederlands, Frans, Engels… Het was m’n vriendin Mady die me meetrok naar De Harmonie. En zij kent ook de zus van Philippe. Zo maak je vrienden, leer je anderen kennen. En nu dus ook opera.” Philippe (81) is al langer fan: “Ik was 15 jaar toen m’n oom mij meenam naar de Opera van Luik. Het was een stuk van Wagner en dat maakte een geweldige indruk. Het is me altijd bijgebleven. En ik ben ook blijven gaan kijken. Nu nog steeds in De Munt, als het even lukt. Want ik moet me redden met een rollator en ben al een paar keer zwaar gevallen. En overvallen ook, recent nog hier aan de bushalte. Ik had ochot 20 euro op zak, maar was behalve m’n portefeuille meteen ook m’n identiteitskaart kwijt. En m’n MIVB-abonnement en andere paperassen. Begin maar te vernieuwen als je met moeite de deur uit kan.” Gelukkig kan er weer op de play-knop geduwd: de stem van Farinelli galmt terug virtuoos door het appartement. Er verschijnt weer een glimlach op de gezichten. Beneden in de straat loeit er een sirene voorbij, boven in de lucht dreunt er een vliegtuig over. Maar storen doet het niet. De operafilm krijgt er een stedelijke vibe bovenop. Cultuur consumeer je in lagen, zoals het leven. n Tekst: Francis Marissens Foto’s: Claudine Dewettinck
7 Online Touch Home