De Thuishaven Zee, duinen en herinneringen “Als ik in de duinen ben, ben ik thuis.” Het is een zin die Teun Westerduin (90) meteen zegt als je hem vraagt wat de duinen voor hem betekenen. Hij groeide op in Duindorp, vlak bij zee, en zijn hele leven keerde hij steeds weer terug naar dezelfde plek. Zelfs zijn achternaam verwijst ernaar. “De duinen liggen in het westen,” vertelt hij lachend. “Westerduin dus.” Een jongen uit Duindorp Teun werd in 1936 geboren in een gezin met tien kinderen. Zijn jeugd stond in het teken van de zee, de visserij en het leven in Scheveningen. Maar ook de Tweede Wereldoorlog liet sporen na. Na de oorlog was het namelijk gevaarlijk om zomaar de duinen in te gaan. Er lagen nog mijnen. Toch bleef hij de duinen bezoeken. “Ik liep met een grote boog om het gebied met mijnen heen,” vertelt hij lachend. “Gelukkig werd alles na verloop van tijd opgeruimd en kon ik er weer met de fiets naartoe.” Al jong ontdekte Teun dat de natuur hem rust gaf. In de duinen kon hij genieten van de stilte, de ruimte en de schoonheid van het landschap. Verhalenverteller van jongs af aan Dat wat hem raakte, zette hij graag om in verhalen. Op de lagere school bleek al dat hij talent had voor schrijven. Een meester las een opstel voor waar de leerlingen een verhaal over moesten maken. Teuns verhaal werd als beste gekozen. “Ik was een jaar of dertien. Vanaf toen wist ik dat ik graag schreef.” Toch kwam het er jarenlang nauwelijks van. Het leven was druk. Werken stond voorop. “Werken, slapen en weer werken. Zo was het vroeger.” De zee zit in zijn bloed Net als veel mannen in Scheveningen ging Teun al jong de visserij in. Zijn voorouders deden dat ook. Sommige familieleden gingen al op negenjarige leeftijd mee naar zee. De verhalen van die vissers vindt hij indrukwekkend. Hij vertelt over de bomschuiten die vroeger gebruikt werden. Over mannen die wekenlang op zee zaten, 32 CARDIA MAGAZINE AUG 2026
33 Online Touch Home