Tabitha ZinCafé Tabitha Vrijheid in woorden, herinneringen en verbinding Elke tweede vrijdag van de maand is Tabitha een plek waar mensen elkaar ontmoeten en samen nadenken over het leven. Bewoners en wijkbewoners schuiven dan aan bij het ZinCafé, een uur waarin Geestelijk Verzorger Janneke Bregman een gesprek begeleidt over de vragen van het leven. Deze keer stond een thema centraal dat zowel licht als zwaar kan voelen: vrijheid. Vrijheid: een woord met vele lagen We beginnen met het aansteken van een grote kaars en we zingen gezamenlijk; ‘als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.’ Dan lezen we samen het gedicht ‘De vrijheid kwam in het voorjaar’. Het gedicht roept herinneringen op aan een tijd waarin vrijheid niet vanzelfsprekend was. Voor velen in de kring brengt het thema hen terug naar hun jeugd, naar de Tweede Wereldoorlog. Hoewel ze nog kinderen waren, zijn de indrukken nooit verdwenen. “Het lijf slaat de angst op,” klinkt het. En in de stilte die volgt, voelt iedereen dat dit waar is. Vrijheid in het dagelijks leven Vrijheid blijkt niet alleen een historisch begrip, maar ook iets dat vandaag de dag wordt ervaren of juist gemist. Aan de hand van vragen en stellingen, ontstaan er mooie en waardevolle gesprekken. • Ria vertelt hoe afhankelijkheid haar vrijheid beperkt. “Ik ben gevallen, en nu ga ik één keer per week met iemand samen boodschappen doen en niet meer alleen.” • Nelly, jarenlang turnster, zit nu in een rolstoel. “Ik ben minder vrij dan vroeger. Mijn lijf kan niet meer wat het kon.” • Guusje voelde zich tijdens corona opgesloten. “Ik ben een mens voor buiten. Ik wilde naar 24 CARDIA MAGAZINE MEI 2026 buiten, maar moest mijn dierbaren van achter het raam gedagzeggen.” • Joke geeft een verrassende draai aan het begrip vrijheid: “Vrijheid is voor mij dat ik ’s avonds om zes uur na het avondeten de deur op slot kan doen. Dan is de avond van mij.” • Carla, een wijkbewoner en mantelzorger voor haar man, vertelt hoe zorgen voor iemand liefdevol maar begrenzend kan zijn. “Ik kan niet eenvoudig naar mijn broer in Spanje. Mijn man heeft me nodig.” Tegelijkertijd ervaart ze in Nederland een religieuze vrijheid die ze als opgroeiend meisje in Spanje niet kende. “Vrijheid staat nooit los van onvrijheid,” zei iemand. En dat werd die middag steeds duidelijker. Wat willen we jongeren meegeven? Terwijl we spreken over de toekomst, klinkt er hoop en wijsheid. • Josta: “We moeten elkaar omarmen. Alle kleuren. Geen ruzie, geen oorlog. Vrijheid heeft geen grenzen.” • Bep: “We moeten voorzichtig zijn met iets opleggen. Maar we kunnen jongeren wel leren om niet te snel te oordelen.” • An vertelt hoe ze in de kerk mensen een knuffel
25 Online Touch Home