39

Petra en Tony rijden met hun truck verder richting China en Tibet Wie de avonturen van onze buurtgenoten Petra en Tony al een tijdje volgt, weet inmiddels dat reizen met een expeditietruck zelden betekent dat alles volgens plan verloopt. Inmiddels hebben ze Georgië, Rusland, Kazachstan, Oezbekistan, Tadzjikistan en Kirgizië achter zich gelaten. Via de beroemde Torugartpas reden ze China binnen en uiteindelijk steeds verder het Tibetaanse hoogland op. Het klinkt als een droomreis – en dat is het natuurlijk ook – maar wel eentje waarin grensbeambten, kapotte koelvloeistofslangen, gestrande vrachtwagens en onverwachte omwegen inmiddels minstens zo’n grote rol spelen als de prachtige landschappen. Petra in Kazachstan, Tony in Kirgizië Grensovergangen zijn onderweg een avontuur op zich. Vooraf waren er bijvoorbeeld de nodige spannende verhalen over de passage door Rusland. In de praktijk bleek het allemaal mee te vallen. De controles zijn uitgebreid en kosten tijd, maar de douanebeambten zijn over het algemeen vriendelijk en behulpzaam. Bij de grens tussen Kirgizië en Kazachstan liep het daarentegen volledig vast. Petra was met haar paspoort al door de controle en stond daarmee officieel in Kazachstan. Tony moest met de expeditietruck nog volgen. Alleen: volgens de grensbeambten was de truck te zwaar en mocht die de grens niet over. Daar stonden ze dan. Petra in Kazachstan, Tony in Kirgizië en hun huis op wielen aan de verkeerde kant van de grens. Wat volgde was geen vriendelijk overleg, maar een urenlange impasse. Grensbeambten aan beide kanten bemoeiden zich ermee, maar niemand leek verantwoordelijkheid te willen nemen. Tony maakte ondertussen duidelijk dat teruggaan voor hem geen optie was. Al gingen ze bij wijze van spreken op hun kop staan: hij ging niet terug. Na bijna twee uur stevig onderhandelen, aandringen en eindeloos heen-en-weer gepraat kwam er dan toch beweging in de zaak. Tony en de truck kregen toestemming om Kazachstan binnen te rijden en Petra en Tony waren weer herenigd. China doet er nog een schepje bovenop Wie dacht dat ze daarmee de ingewikkeldste grenspassage wel hadden gehad, kent China nog niet. Daar bereikten de controles een nieuw niveau. Er werd onder andere gezocht naar kaarten waarop Taiwan of Tibet volgens de Chinese autoriteiten onjuist stond weergegeven en naar afbeeldingen of teksten over de Dalai Lama. Bagage werd gescand en vingerafdrukken werden afgenomen. De grenspassage voelde daardoor een stuk minder als een formaliteit en meer als een uitgebreid onderzoek. Maar ook deze hobbel werd genomen. Petra, Tony en de truck mochten verder. En dat laatste is niet onbelangrijk, want die truck had onderweg zelf ook al voor de nodige avonturen gezorgd. Een rijdend huis met gebruiksaanwijzing Het begon al in Turkije, waar de brander het begaf. Een nieuwe brander opsturen bleek geen oplossing: die kwam niet door de Turkse douane. Er zat niets anders op dan ongeveer 2.000 kilometer terug te rijden naar Griekenland. Daar verving Tony de brander en, als ze er dan toch waren, lieten ze meteen een extra elektrische boiler monteren. Probleem opgelost, zou je denken. Niet dus. Uitgerekend die nieuwe boiler begaf het later in Kirgizië alweer. Ook in Mangystau liet de expeditietruck van zich horen. Of beter gezegd: daar liet hij helemaal niets meer van zich horen, want de zestien ton zware truck kwam muurvast te zitten. Tot de assen in het terrein en geen mogelijkheid om op eigen kracht verder te komen. Er was een serieuze reddingsactie nodig om het gevaarte weer los te krijgen. Maar het meest ongelukkige moment moest toen nog komen. 39

40 Online Touch Home


You need flash player to view this online publication