Piet Lamers (l.) met Ton Rovers en Hennie Paul. Oud-marinier Piet Lamers: ‘Ik had die verschikkelijke tijd niet willen missen’ Tekst: Hennie Paul Het Brabantse COM-lid Piet Lamers is 97 jaar. Volgens het bestuur het oudste afdelingslid van Noord-Brabant. Op 22 november zijn voorzitter Ton Rovers en secretaris Hennie Paul op bezoek geweest bij de 97 jarige. om hem de versierselen en oorkonde te overhandigen voor minimaal 50-jarig lidmaatschap van het COM. Piet werd op 3 mei 1920 in het Noord-Brabantse Vianen, bij Cuijk, geboren. Hij was net twintig toen de oorlog uitbrak, een periode die zijn verdere leven zwaar getekend heeft. Hij zat in het verzet, maar moest drie jaar onderduiken. In september 1944 werd Zuid-Nederland bevrijd. Piet was 24 jaar, had geen werk of opleiding. Op dat moment zag hij een poster, men was op zoek naar mariniers voor een nieuw op te richten corps dat voor de oorlog tegen Japan ingezet zou worden. Onderdeel van de training was een opleiding tot monteur. Piet tekende als oorlogsvrijwilliger en ging naar Engeland. In Schotland was het eerste deel van zijn training als lid van de mariniersbrigade. Daarna met de boot naar Amerika, Camp Lejeune. Piet volgde eind 1945 de opleiding tot monteur, beheerste de Engelse taal goed en had een prima tijd in Amerika. Hij had in die tijd ook een Amerikaans paspoort, was gekleed in Amerikaanse legerkleding én hij had een Harley Davidson, zo vertelde hij ooit trots. Ook leerde Piet met vlammenwerpers omgaan (iets dat hem later nachtmerries opleverde). Hij bekwaamde zich als scherpschutter, haalde zijn vrachtwagenrijbewijs en werd tankbestuurder. Op 15-8-1945 was de oorlog met Japan afgelopen en had de illusie dat ze naar huis mochten, de oorlog was immers afgelopen. De Nederlandse regering en Koningin Wilhelmina beslisten echter anders, iets dat Piet nooit goed heeft kunnen verwerken. De mariniersbrigade werd naar Indië gestuurd 16 om daar de ‘rust’ te herstellen. Piet vertrok op 17 november 1945 vanuit Norfolk met het troepenschip ‘De Noordam’ naar Nederlands-Indië. De Engelse bezetter van onze kolonie liet het schip met ruim 2000 mariniers aan boord debarkeren in de haven van Tandjong Priok op 30 december 1945. Tijdens zijn diensttijd was Piet van soldaat opgeklommen tot sergeantmajoor en werd ‘Zwart Pietje’ genoemd omdat hij vaak onder het vet en de olie van auto’s, vrachtwagens en tanks zat. In die tijd – voor, tijdens en na de ‘ Eerste Politionele Actie’ - heeft Piet veel meegemaakt waarover hij lang heeft gezwegen. Ooit kwam hij als enige levend uit een tank, de rest van de tankbemanning stierf ter plekke. Hij is op verschillende plekken gestationeerd geweest, onder meer in Biak, Nieuw-Guinea. Piet is twee keer gewond geraakt en werd geopereerd op de Filippijnen. Hij heeft veel leden van zijn eenheid in Indië verloren. Het gebruik van vlammenwerpers heeft Piet nooit vergeten, later zouden deze nog regelmatig een rol spelen in zijn nachtmerries over ‘Indië’. De leden van zijn eenheid spraken bij thuiskomst af dat ze elkaar nooit meer zouden zien, er was te veel gebeurd. Piet is ook nooit naar reünies geweest, heeft elke officiële gelegenheid aan zich voorbij laten gaan. Wel ging hij elk jaar naar de Veteranendag in Cuijk. Uiteindelijk was hij echter de enige die in Indië was geweest, er waren geen oud-Indiëgangers waarmee hij zijn herinneringen kon delen. “Het was een verschrikkelijke tijd, die ik toch niet had willen missen”, zo vertelde hij later verschillende keren. Piet was er trots op dat hij marinier is geweest, maar hij wilde nooit terug naar Indonesië. Hij had het afgesloten. Maar hij was wel erg trots en aangedaan toen hem dinsdag 22 november 2017 ‘de Oorkonde voor langdurig lidmaatschap’ en de bijbehorende dasspeld werd uitgereikt omdat hij gedurende 50 of meer jaren onafgebroken lid van het COM is geweest. Zijn lijfspreuk is: ‘Maak je niet druk in het leven, je brengt het er toch niet levend af.’ Op dit moment woont hij, na een herseninfarct, in verzorgingshuis ‘Het Stoofhuis’ in Grave.
17 Online Touch Home