TEKST Gertjan de Jong FOTO’S EO, Rogier Veldman / Mcklin Fotografie / IJM MAGAZINE Until all are free Op grote schaal worden Filipijnse kinderen via live-videoverbindingen misbruikt, vaak door Nederlandse mannen. Journalist Rachel Rosier en IJM-marketeer Ruben Vlot reisden naar de Filipijnen voor de documentaire Streaming Hell, om deze duistere realiteit te belichten. Ze vonden er diepe gebrokenheid – en hoop. “Zolang er mensen zijn zoals Praise en Linda, heeft dit kwaad niet het laatste woord.” zitting konden bijwonen. “Tijdens het avondeten werden we gebeld, omdat er een kinderbordeel werd leeggehaald,” vertelt Rachel. “Je kunt je daar niet op voorbereiden. Je ondergaat het en pas later denk je: oké, wat is hier nou eigenlijk allemaal gebeurd?” Hoe hebben jullie die bevrijdingsoperatie beleefd? Ruben Vlot. ‘De sfeer is heel dik, heel duister. Je wilt daar zo snel mogelijk weg’ “I k zie die moeder in de rechtszaal nog voor me. Dat Filipijnse vrouwtje in een geel pak, met haar boeien om. En dan moet ze aanhoren hoe haar dochter tegen haar getuigt. Onvoorstelbaar.” Als Rachel terugdenkt aan de reis, flitsen de beelden weer voorbij. Het waren maar vier dagen. Maar de impact was enorm. Zowel voor Rachel en Ruben persoonlijk, maar ook maatschappelijk. Streaming Hell is inmiddels vertoond op de publieke omroep en in de Tweede Kamer. Voor ze deze reis maakten, was er nog veel onzeker. Zo was het niet duidelijk of ze mee konden gaan met een bevrijdingsoperatie of een rechtsRachel: “Dat was heel bizar. Zo’n misdadiger die daar huilend en jammerend zit, met handboeien om, in een oranje shirt. De sfeer is heel dik, heel duister. Je wilt daar zo snel mogelijk weg.” Ruben knikt. “Het is zo dubbel allemaal. Wat een verdriet, wat een gebrokenheid. Maar ook: wat moedig van vrouwen als IJM-advocaat Praise Ladringan en Linda van den Oever, officier van justitie, die deze strijd aangaan. Dat bestaat allebei naast elkaar.” Rachel: “Met zo’n reis vlieg je er even in. Je bent even getuige van zo’n fragment, van wat er allemaal gaande is in de Filipijnen. Maar het is natuurlijk geen fragment. Dit is dagelijkse praktijk in de Filipijnen. Ook nu zijn er rechtszaken tegen ouders die hun kinderen misbruiken. Ook nu zijn er Nederlandse mannen die op hun zolderkamer naar die beelden kijken. Het gaat gewoon door. Wij vliegen even in, we zien het en we gaan weer weg. Dat vliegt me soms nog wel eens aan. Dan denk ik: al die gebrokenheid gebeurt nu. Op dit moment. In onze wereld. Na die bevrijdingsoperatie kwamen we terug op het politiebureau. En daar zaten die kinderen. Die hadden geen idee wat hen net was overkomen. Er zat een heel klein jochie tussen. Ik heb zelf een zoon van dezelfde leeftijd. En ik dacht: hoe is het mogelijk dat dit jochie hier nu zit? 5
6 Online Touch Home