Het zuurstofgehalte in mijn bloed was gelukkig voldoende zodat ik niet naar het ziekenhuis hoefde. Zijn advies? Ik moest rust houden, in quarantaine gaan en paracetamol blijven slikken. Tot mijn opluchting waren mijn man en zoon niet ziek geworden en zij testen allebei negatief. De daaropvolgende dagen bleef de koorts boven de 39,5 graden. Mijn man, die verbannen was naar de huiskamer, bracht mijn eten en drinken tot de slaapkamerdeur. Ik sliep veel en als ik wakker was, keek ik naar natuurfilms. Bij andere films dwaalden mijn gedachten al gauw af. Ik rilde van de koorts en durfde nauwelijks te hoesten omdat ik het dan heel erg benauwd kreeg. Na ruim 3 weken leek de koorts langzaam af te nemen en begon ik me iets beter te voelen. Ik was nog wel doodmoe. Mijn lichaam had al die tijd gestreden tegen hoge koorts, benauwdheid en de infectie zelf. Grenzen bewaken De eerste twee weken deed ik het vervolgens rustig aan. Geen computer, geen mail. Daarna zat ik weer achter mijn computer. Mijn concentratievermogen was helaas belabberd en ook mijn geheugen liet mij steeds in de steek. Na een maand kreeg ik in de gaten dat ik te snel allerlei bezigheden weer had opgepakt. Ik wilde zo graag doorgaan met mijn gewone leven! En dat ging niet. Als we mensen op bezoek hadden, dan was ik de volgende dag helemaal op. Zo begon een lange weg naar herstel: met fysiotherapie, logopedie en uiteindelijk ook ergotherapie. Ondanks alle coaching moest ik accepteren dat ik niet van de ene op de andere dag weer gezond genoeg zou zijn. Ik ontdekte al gauw dat ik vaak te veel deed en onbewust toch over mijn grenzen heen ging. En prikkels van buitenaf kostten me ook veel energie. Jammer genoeg merkte ik dat meestal pas de volgende dag. Dan was het kwaad al geschied. Mentaal vond ik dit heel moeilijk te accepteren. Ik kreeg last van angstgevoelens en ‘wat-als’-gedachten. Wanneer de besmettingscijfers toenamen of een nieuwe coronavariant zijn intrede deed, durfde ik niet meer naar buiten. 14
13 Online Touch Home