TOCH MAAR NIET En ik snap best waarom ze ervan af wil zien en opeens denkt: ‘Ik doe het toch maar niet.’ Haar huidige gevoel lijkt op het mijne. Het is precies wat ik ervaar, als mensen aan mij vragen: ‘En wanneer schrijf jij jouw verhaal?’ Wat ik kort geleden pas werkelijk onder woorden kon brengen, toen opnieuw een vriendin mij ernaar vroeg. Zodat na dat ene woordje ‘niet’ een duidelijke reden kon volgen: ‘Ik woon niet meer in mijn verleden.’ Ik leef in het hier en nu. En wie ik nu ben, wat ik nu doe, dát wil ik graag met mensen delen. Maar vroeger mag vroeger blijven. Ik woon niet meer in mijn verleden. Zij voelt dat opeens ook. Praten over wat ooit is gebeurd, verandert haar stukje bij beetje in wie ze destijds was - zo tastbaar kan ze de herinneringen oproepen, als het moet - en het kleurt de momenten van alledag op een manier die haar niet aanstaat. En opeens denkt ze: Waarom eigenlijk? En ze kijkt nog eens goed om zich heen. Hoe mooi alles vandaag is. Hier en nu. Mooier dan ooit. Huis, vriend, baby, baan... Alles. En ze beseft hoe ze al een tijdje, dankzij haar boek, één dingetje helaas dreigt te gaan vergeten. Om van al dat moois voor de volle honderd procent te genieten. Ja, ze kan haar verhaal vertellen. Als het moet. Maar van wie moet ze? Dus ze denkt dat ze het toch maar niet doet. ‘Wat denk jij?’ vraagt ze me. En ik antwoord haar, uit het diepst van mijn hart: ‘Ik denk dat ik je mag feliciteren. Je hebt zojuist een geweldig goed besluit genomen.’ 39
40 Online Touch Home