NAWOORD Waarop ik niet was voorbereid, is dat levensverhalen een soort sneeuwbaleffect hebben: aan dat ene levensverhaal dat je deelt, gaan steeds meer andere levensverhalen vastkleven. Als het balletje eenmaal rolt, wordt het vanzelf groter en groter. Het is bovendien een ingewikkeld proces, zowel wat de technische zaken betreft die je moet regelen als de emotionele dilemma’s waar je tegenaan loopt. Die technische kant is me beroepsmatig vertrouwd, die andere kant verrast me soms. Vaak positief, soms ook negatief. Opnieuw miste ik een bepaald soort boek: een handleiding die je niet alleen vertelt hoe je een boek maakt van een levensverhaal, maar ook wat dat met jou doet, voor én na het verschijnen van jouw boek. Ik besluit dat boek met ervaringsverhalen en tips zelf te gaan schrijven. Aanvankelijk wil ik dat nog heel groots aanpakken: tien interviews met auteurs, tien met mensen uit het boekenvak. Tegelijk wil ik het niet groter maken dan het is en ik denk - wat de interviews met auteurs betreft - nog vooral aan de mensen die ik zelf heb mogen begeleiden. Op dat moment heb ik al ruim twintig mensen geholpen bij het schrijven, redigeren, vormgeven en/of drukken van hun levensverhaal. Ik ben dus ook getuige geweest van de verhalen die samen met hun boek geboren werden. Al heeft mijn begeleiding niet altijd tot een concreet boek geleid, verhalen zijn er sowieso genoeg. VERHALEN VANGEN Verhalen over het leven zijn het die zich over een breed gebied uitstrekken. Dat loopt van de kleinzoon die ‘het boek van opa’ kiest voor een spreekbeurt op school - via de vrouw die met haar eigen levensverhaal andere vrouwen wil helpen die lijden onder vaginisme - tot de moeder die een dagboek publiceert waarin ze vertelt over de periode dat haar dochtertje leukemie had en zij niet wist hoe dat zou aflopen. En dan zijn er nog de uitstapjes naar luchtige en vrolijke momenten, waarin boeken met levensverhalen vooral van feestelijke gelegenheden getuigen. Bijzondere verhalen zijn het, stuk voor stuk. 42
43 Online Touch Home