Interview met Verna ter Horst Niet loslaten, maar anders vasthouden Op donderdag 4 november 2021 wordt voor Verna ter Horst de grootste nachtmerrie van iedere ouder werkelijkheid als haar zoon Mads op 11-jarige leeftijd als gevolg van een ongeval komt te overlijden. Met vallen en opstaan rijgt ze haar leven weer aan elkaar rondom de leegte die Mads heeft achtergelaten. De leegte is van hem en hoeft daarom niet opgevuld te worden, het mag er zijn. In een openhartig gesprek vertelt Verna aan LetselschadeNEWS over het ongeval van Mads en de impact daarvan op haar leven. Tekst Floor Verhees | Fotografie privécollectie V.l.n.r. Tigo, Verna en Mads Slecht voorgevoel Op die bewuste dag in november heeft Verna aan het einde van de middag nog app-contact met Mads waarin hij aangeeft bij een vriendje te gaan spelen. Via de app laat Verna weten dat dit oké is en dat ze om 18:00 uur gaan eten. Vanuit haar werk doet Verna nog even een boodschap om daarna thuis te gaan koken. Dan realiseert ze zich dat het eerder donker is, omdat in LETSELSCHADE 10 NEWS het weekend ervoor de klok een uur is teruggezet. “Het klinkt misschien gek, maar het was 17:45 uur en ik voelde dat er iets niet klopte. Het voelde anders dan ongerust, het voelde helemaal niet goed. Het geluid van de televisie was teveel, dus die heb ik uitgezet. Het zat me niet lekker, waarop ik mijn oudste zoon Tigo (14 jaar) op pad heb gestuurd om Mads te gaan zoeken. Maar ook dat voelde eigenlijk niet goed. Toen ik in de verte sirenes hoorde en niet veel later de traumahelikopter, sloeg mijn onrust om in paniek. Al bellend en append naar mijn vriend Gerard, een paar vriendinnen en moeders van school of zij wisten waar Mads was, was ik onderweg naar mijn auto, toen ik een politiebusje aan zag komen rijden.” Verna wist meteen dat ze voor haar kwamen, het zien van de politie was een bevestiging van haar slechte voorgevoel. De agenten
11 Online Touch Home