ROUW EN VERLIES vertelden dat Tigo de fiets van zijn broertje Mads had geïdentificeerd en dat hij betrokken was bij een ernstig ongeval. Het zag er niet goed voor hem uit en de ambulance was onderweg naar het Erasmus MC. “Ondertussen wisten we dat Mads, die op zijn fiets de weg overstak, was aangereden door een bestelbus, waarvan later bleek dat de bestuurder te hard had gereden.” Alles is gedaan Als Verna en haar vriend Gerard aankomen in het ziekenhuis worden ze direct naar de traumazaal gebracht waar Mads wordt gereanimeerd. Niet veel later sluiten Tigo en de vader van Mads en Tigo aan. Rondom Mads waren artsen en verpleegkundigen hard aan het werk om hem terug te halen. Er zou nog één laatste reanimatiepoging worden gedaan. “Tijdens deze laatste reanimatie heb ik de hand van Mads vastgehouden. Voor mijn gevoel was hij al niet meer, ik dacht stop maar. Mijn gedachten en emoties slingerden alle kanten op. Een reanimatie gaat gepaard met veel kracht, is zwaar voor een lichaam en Mads was nog maar een jongetje van 11. Toch hebben de artsen alles op alles gezet om zijn leven te redden, maar het mocht niet zo zijn.” Als duidelijk wordt dat Mads niet meer is, breekt er een soort chaos los door de veelheid aan emoties die dat teweegbrengt en tegelijkertijd is de verslagenheid binnen het gezin ook groot. Het is niet te bevatten, voor niemand. Broer en vriend In de maanden die volgen is Verna niet alleen met haar eigen verdriet bezig. Ze ziet hoe haar zoon Tigo op een andere manier met zijn verdriet omgaat. Ze wil er ook voor hem als moeder kunnen zijn. “We woonden al een aantal jaar met z’n drieën; Tigo, Mads en ik. Onze band was heel hecht, het voelde als een drie-eenheid. Ook nu Mads er fysiek niet meer is, is de verbinding tussen ons drieën wel aanwezig. Vanaf het begin na het ongeval praten Tigo en ik open met elkaar over Mads.” Verna vertelt dat Tigo niet alleen zijn broertje heeft verloren, maar ook een vriend. “In de eerste weken na het overlijden van Mads zag ik dat Tigo er weer met vrienden op uit wilde gaan. Dat vond ik best moeilijk, omdat ik hem het liefst dichtbij me wilde houden. Maar ik realiseerde me ook dat ik hem hierdoor juist verder van me weg zou duwen. Hij was ook gewoon een knul van 14 jaar. Samen hebben we afspraken gemaakt over het tijdstip dat hij weer thuis moest zijn. Daar konden we ons allebei in vinden. Ik wilde geen hele strakke grenzen stellen, maar juist vanuit vertrouwen met elkaar omgaan. Dat is goed gelukt.” Als het een jaar later met Tigo niet zo goed op school gaat en hij zijn diploma niet dreigt te halen, gaat Verna weer met hem om de tafel. “Ik zag zijn struggle, maar wist ook dat hij zelf de schouders eronder zou moeten zetten om zijn papiertje te halen. Daarover hebben we met elkaar gesproken en hij heeft vervolgens zelf besloten datzelfde jaar zijn diploma te willen halen. Dat is ‘m gelukt!” ‘Verwerken door te schrijven’ Lievelingskleur is oranje Voor Verna is het lijntje met Tigo belangrijk, net zo goed als het lijntje met Mads. Maar hoe doe je dat als iemand er fysiek niet meer is? “Iemand vertelde mij ooit eens dat je als ouder je kind bij iedere nieuwe fase in het leven niet los hoeft te laten, maar dat je ze iedere keer anders gaat vasthouden. Een baby houd je anders vast dan een peuter en een tiener weer anders dan je volwassen kind. Dat heeft mij heel erg geholpen, want zo ervaar ik het ook met Mads. Ik houd hem anders vast dan toen hij nog leefde.” Anders vasthouden kan op heel veel verschillende manieren. Verna doet dat met de lievelingskleur van Mads en de tatoeage die zij op haar rechter onderarm heeft laten zetten. “Het zit ‘m vooral in de kleine dingen, waardoor ik Mads bij me houd. ‘Iets’ met oranje refereert aan hem. Mads vond planeten, Stichting Nooit Voorbij Stichting Nooit Voorbij ondersteunt ouders en familieleden in hun rouwproces na het verlies van een kind en helpt hen hun verhaal te delen. Deze verhalen zijn ontstaan dankzij de steun en begeleiding van de stichting, die zich inzet om licht te brengen in de zwaarste periodes in het leven. Nooit weg van jou brengt de persoonlijke verhalen van acht ouders en een broer samen, die hun kind of zus verloren door een tragisch verkeersongeval. In hun eigen woorden delen zij de diepte van hun verdriet, maar ook de kracht die ze hebben gevonden om verder te gaan. Dit boek is eerbetoon aan degenen die we nooit willen vergeten. Het boek is voor € 29,95 te bestellen via www.stichtingnooitvoorbij.nl. Vereniging Verkeersslachtoffer (VVS) VVS fungeert als spreekbuis en platform voor diegenen die met de gevolgen van een ernstig verkeersongeval te maken hebben. Het organiseren van de jaarlijkse Herdenking Verkeersslachtoffers op de derde zondag van november is één van de werkzaamheden van de vereniging. Voor meer informatie: www.verkeersslachtoffers.nl LETSELSCHADE NEWS 11
12 Online Touch Home