SPORT CENTRAAL Als Joeri vertelt over die ene alles beslissende dag in januari waar hij de kwalificatieronde reed voor een startplaats voor de daaropvolgende wedstrijd, dan is het alsof hij er weer is. Het is bijna alsof de ronkende motoren op de achtergrond hoorbaar zijn. Motorcross was zijn lust en zijn leven, een leven zonder zou onvoorstelbaar zijn. Het is een moeilijke sport, die maar door weinigen op hoog niveau beoefend kan worden, zo vertelt hij. Joeri had het in zich. Niet dat hij zijn geld ermee kon verdienen, dus hij moest er wel bij werken. In maart 2014 zou Joeri aan een nieuw avontuur beginnen als beroepsduiker voor de berging van schepen. Maar het mocht niet zo zijn. Joeri, tijdens de kwalificatieronde maakte je een sprong met de motor en haalde de tweede bult op dat stuk van het circuit niet, waardoor je ten val kwam. Wist je meteen dat het niet goed zat? De race zat nog vol in mijn hoofd. Ik moest een goede kwalificatietijd rijden, had seconden verloren en wilde dus na de val weer opstaan. Holy shit, ik had pijn, voelde steken en het lukte niet om op te staan. In de eerste seconden na het ongeval ging er van alles door mijn hoofd. Dat was bizar. Dan denk je: ‘Is dit een nachtmerrie?’. Dat ik geen gevoel in mijn benen had, vond ik heel eng. Op dat moment schoot ook door mijn hoofd: is dit van tijdelijke aard of voor altijd? Toen bekroop mij wel de angst voor wat zou kunnen komen. Motorcross is een risicovolle sport en het gaat vaker fout …. Dus …. jij wist dat het niet goed zat? Waarschijnlijk wel, maar door de operaties en de roes van de pijnstilling heb ik ook nog vaak gedacht dat het wel over zou gaan. Eenmaal in revalidatiecentrum Hoensbroek drong de realiteit zich pas echt aan mij op. Ik kon er niet omheen, het werd steeds meer een vaststaand feit dat ik niet meer kon lopen. Hoe was dat besef voor jou? Ik heb een complete dwarslaesie, waardoor genezing niet meer mogelijk is en toch heb ik nog steeds die drang om ooit weer te kunnen lopen. Het gemak van lopen is ongekend. Voor mij betekent de rolstoel altijd strijd. Iedere dag train ik circa twee uur mijn benen met allerlei oefeningen, zoals rekken en strekken en staan aan de elektro stimulatie statafel, om ervoor te zorgen dat mijn benen gezond en gespierd Wedstrijd Nederland - Turkije in Keulen Fotograaf Ronny Vanhulle LETSELSCHADE NEWS 15
16 Online Touch Home