DWARSLAESIE grotendeels koppelde aan presteren. Werken, salaris, status, dat was mijn identiteit. Dat viel allemaal weg en dan ontdek je of er iets overblijft. Bij mij was dat een tijdje niet veel. Ik ben in een depressie gegleden. Ik heb periodes gehad dat ik het niet meer zag zitten. Wat me eruit haalde, was deels Kim, deels mijn eigen eigenwijsheid, en deels een bewuste beslissing: ik wilde niet het verhaal zijn van wat ik verloren had. Ik wilde het verhaal zijn van wat ik ermee deed. Je noemt Kim, je vrouw. Zij was ook je ergotherapeute. Hoe zit dat precies? Kim begeleidde mij in mijn revalidatie. Ze was helder, enorm direct, en liet zich niet afschepen. Ik had ineens wel heel vaak ergotherapie in mijn agenda staan. Ergens in dat traject werden we verliefd. Ik zeg weleens gekscherend dat ik mijn ergotherapeute moest trouwen om zeker te zijn van levenslange begeleiding. Maar serieus: ze is degene die ervoor zorgt dat ik kan dragen wat ik te dragen heb. We zeggen vaak; “het enige dat je nodig hebt in het leven is een schepje liefde. De rest verzinnen we er allemaal bij. We hebben samen het boek ‘Losgeroest’ geschreven, over onze wereldreis. Daarin lees je hoe wij als duo functioneren. Ik romantiseer, zij is concreet. Dat werkt. Jullie maakten een wereldreis van zeven maanden met drie dochters. In een rolstoel. Waarom? Omdat we vastgeroest zaten. Dat klinkt gek als je een vol leven hebt, maar routine is ook een soort verdoving. We wilden onze dochters laten zien dat beperkingen geen reden zijn om niet te leven. Sri Lanka, Bali, Australie, Nieuw-Zeeland, Thailand, het was niet altijd makkelijk. Er waren dagen dat ik dacht: wat doen we hier. Maar er waren ook dagen die ik nooit vergeet. De boodschap van het boek is niet ‘iedereen kan alles’. De boodschap is: je kunt meer dan je denkt, als je bereid bent de eerste stap te zetten. “Je kunt meer dan je denkt, als je bereid bent de eerste stap te zetten.” Wat leerde die wereldreis je over veerkracht? Dat veerkracht niet betekent dat je nooit twijfelt. Er waren ochtenden in Azië waarop ik wakker werd en dacht: we zijn gek geworden. Veel te warm, niets toegankelijk, een kind met buikpijn, een rolstoel die het bijna niet redt op een zandpad, logistiek die van geen kanten klopt. En toch kozen we er elke keer opnieuw voor om door te gaan. Dat is veerkracht. De kleine herhaalde keuze: we proberen het toch. Thuis hebben we dat ook geleerd. Elke dag opnieuw. LETSELSCHADE 10 NEWS
11 Online Touch Home