MENTELITY ANGEL Een rouwproces, ook bij levend verlies, kost tijd. Hoe was dat voor jou, want je bent jong en iedereen om je heen gaat door met het leven? “Mijn ouders en mijn zus zijn vanaf het begin heel supportive geweest en dat was helpend in mijn proces. Sinds het ongeval is onze band nog sterker geworden. Er zijn wel momenten geweest dat mijn ouders me hebben afgeremd, vooral om me te stimuleren tijd te nemen en niet te snel willen gaan. Die rem had ik nodig om niet voorbij te gaan aan het rouwproces. Op een andere manier, en altijd positief, stond mijn vriend voor mij klaar en datzelfde gold voor mijn de vrienden om mij heen. Uiteindelijk moest ik natuurlijk wel zelf als het ware de knop omzetten om ervoor te gaan.” “Ik wilde niet anders zijn” Prothese Wat bedoel je met het omzetten van de knop? “Je moet weten dat ik vóór het ongeval best onzeker was en mezelf altijd vergeleek met anderen. Het ongeval maakte dat er niet beter op. Ik wilde niet anders zijn en na het ongeval ervoer ik dat wel zo. Het idee dat ik een prothese nodig zou hebben om te kunnen lopen, maakte me nog onzekerder. Na 2,5 maand, toen mijn lichaam en spieren voldoende hersteld waren, ben ik toch gestart met het oefenen met een prothese. In eerste instantie was dat een worsteling, zowel mentaal als fysiek, maar na verloop van tijd lukte het wel om ermee om te gaan. Die ervaring zorgde ervoor dat mijn beeld over een prothese positief veranderde. Daardoor kon ik me openstellen voor het gebruik van een prothese. Dat was het omzetten van de knop waardoor ik vervolgens ook echt inzag dat een prothese mij juist verder hielp en ik minder afhankelijk was van anderen.” LETSELSCHADE 16 NEWS Andere prothesedragers Na dit inzicht heb je meteen een gouden glitterprothese besteld? “Was het maar zo eenvoudig. Nee, mijn eerste prothese was een zwarte prothese en daar was ik op zich wel blij mee, maar het confronteerde mij ook iedere dag met het gemis van mijn rechterbeen. Het besef dat ik voor de rest van mijn leven een prothese zou moeten dragen, kon ik moeilijk accepteren. In diezelfde periode was ik op zoek naar andere prothesedragers. Ik was nieuwsgierig hoe zij omgingen met het verlies van een been en het dragen van een prothese. Ik kan je vertellen dat die mensen moeilijk te vinden zijn op social media. Ik zag nooit mensen met een prothese of in een rolstoel. Best shocking, toch?” Paola Antonini Als ik je goed begrijp, was je op zoek naar anderen die voor jou een voorbeeldfunctie zouden kunnen vervullen, zoals rolmodellen? “Precies! In mijn zoek“Had ik maar een rolmodel gehad” tocht stuitte ik op het Braziliaanse model Paola Antonini, die ook haar been verloor net als ik en zich weer terugwerkte in de modewereld. Zij draagt haar prothese vol trots en ondanks haar prothese doet ze hartstikke veel. Dat was voor mij een eyeopener. Er was nog heel veel mogelijk in het leven. Ik merkte dat ik me aan haar kon optrekken en zo iemand had ik kennelijk nodig. Achteraf had ik gewild dat ik eerder na het ongeval een rolmodel had gehad, waardoor ik minder lang last gehad zou hebben van mijn onzekerheid. Nu weet ik dat ‘helden’ of rolmodellen een belangrijke functie kunnen hebben in het herstel van anderen.”
17 Online Touch Home