BEENAMPUTATIE Hoe komt het dat je beide benen mist? ‘Ik was 24 en net begonnen aan mijn eerste baan als financiële business analist. Ik had al jaren last van plotselinge bloeddrukdalingen en ijzertekort, waardoor ik regelmatig flauwviel. Ik stond op het perron op mijn trein te wachten en viel flauw op een heel gevaarlijk moment. Later heb ik gezegd: “Nu ga ik meer aan mijn gezondheid werken”. Te laat natuurlijk. Maar ergens had ik toch ook geluk gehad: buiten dat mijn benen op slag geamputeerd waren had ik geen hersenschade, geen gebroken armen, niks.’ “Ik vond de revalidatie een leuke periode” Ben je altijd zo positief geweest? ‘Ja, dat zit wel in mij. Ik had wel schrik dat ik na mijn ongeval ging veranderen, dat ik verbitterd zou worden, zo’n persoon waar ze van zeggen: “die zaagt altijd”. Er zijn ook zeker periodes geweest dat ik chagrijnig was, vooral in het begin toen ik heel veel pijn had. De echte mentale klap kwam bij mij pas veel later, na een jaar of vier. In het begin ben je vooral met het fysieke aspect bezig.’ Hoe verliep je revalidatie? ‘Ik heb een jaar intern gerevalideerd. Leren rolstoelrijden, met protheses lopen, in en uit de auto geraken, maar ook de gewone huishoudelijke taken zoals strijken en koken moest ik terug leren. Niet alleen lopen maar ook stilstaan op twee protheses is heel moeilijk. Toch vond ik dat eigenlijk best een leuke periode. Ik ben ook wel een gemeenschapsmens. Ik ging als kind altijd op kamp en jeugdvakanties en leef graag in een groep. Na drie maanden mocht ik de weekenden naar huis. Ineens was ik weer een kotstudentje dat op kamers zit. Mijn ouders zorgden ieder weekend voor mij. Mijn moeder waarschuwde in het begin vaak dat ik voorzichtig moest zijn. Dan antwoordde ik: “Mamma, ik ben 24, ik weet wat ik doe!” Ja, de puberteit heb ik wel twee keer doorgemaakt… Maar natuurlijk moesten mijn ouders ook wennen aan de situatie en het is ook best eng om te zien hoe iemand op de achterwielen van een rolstoel van een stoeprand springt.’ Wanneer ben je weer gaan werken? ‘Ik ben een maand na mijn revalidatie weer begonnen. Achter de computer cijfers analyseren, dat kon ik nog steeds, maar door de pijn kon ik mij moeilijk concentreren en voltijds werken bleek niet meer te gaan. Fantoompijn heb ik nog steeds, maar dat gaat beter nu ik verschillende dingen doe op verschillende tijden. Dan kan ik ’s middags nog eens een uur slaap inhalen.’ Hoe kwam je in het Paralympisch zwemteam terecht? ‘In 2018 ben ik geopereerd aan mijn rechterbeen. Door kalkaanmaak aan het uiteinde van het bot had ik altijd pijn bij het lopen. Ze hebben een stukje bot moeten afzagen en ik kwam weer vier maanden in de rolstoel terecht. Toen heb ik gezocht naar een sport die ik zonder protheses kon doen en ben in een zwemclub gegaan. Daar kwam een talent scout langs die potentie in mij zag en mij uitnodigde naar Oostende te komen waar hij alle Paralympische zwemmers van België trainde. In die tijd ben ik trouwens ook aan mijn traumaverwerking begonnen. Een hulpcoach van het zwemteam die psychotherapeut was heeft mij daar drie jaar lang heel goed bij begeleid.’ “Laat je omringen door de mensen om je heen” Je trainde voor de spelen in Tokio, en toen…? ‘… toen kwam corona. De Paralympische zwemmers mochten niet meer trainen in het zwembad. Ik heb nog geprobeerd de training thuis vol te houden, maar toen stopte mijn verzekering mijn uitkering, dus moest ik terug een job zoeken. Ik had inmiddels een relatie gekregen met iemand die een vakantiewoning had met een zomercafé en vakantieappartementen. Daar ben ik toen als zelfstandig ondernemer ingestapt en dat was het einde van mijn topsportcarrière.’ Hoe ga je om met zo’n teleurstelling? ‘Ach, topsport is niet gezond voor het lichaam, het is roofbouw en maakt je KorterMaarKrachtig is de Nederlandse vereniging van, voor en door mensen die een amputatie hebben ondergaan of zijn geboren met een korte arm of een kort been. Voor meer informatie: www.kortermaarkrachtig.com LETSELSCHADE NEWS 5
6 Online Touch Home