Weer zijn wie ik was. Hoor het vaker, wees weer wie je was, maar wie was ik, hoe was ik? Was ik een steen rond met uitsteeksels, mooi van kleur en mee rollend. Het niet meer kunnen zijn wie ik was, niet aan de verwachting kunnen voldoen. Hoe was ik? Voel me nu als los zand, vormloos niet wetend wat te doen en te zijn. Met mijn handen die me zoveel brachten, schuif ik het zand weer op een hoopje. Zo gauw ik stop zakt het tussen mijn vingers door, soms tot niet begrepen vormloze hoopjes. Doe het losse zand in doorzichtige vormpjes, om weer te proberen te zijn wie ik was. Ze lopen langs en begrijpen de vormpjes niet, strijken met gevoel over de losse hoop zand. Dit is hij niet meer, en gaan weer verder, na al die tijd had het toch beter moeten gaan. Tranen wellen in mijn ogen, een druppel valt in het zand, zien ze niet hoe moeilijk het is om toneel te moeten spelen. Je doet het om wat er nog over is bij elkaar te houden, maar kan aan die simpele wens niet eens voldoen. Zachtjes til ik de doorzichtige vormpjes op, het zand stoomt er uit weer tot de vormloze hoop. Hoe ik was? Zou het niet meer weten, maar zonder cement van de ander blijf ik los zand. Schuif moedig het zand weer op een hoopje, maar het zakt steeds weer tussen mijn vingers door. De onverwachte emotie neemt de overhand. Een kuiltje in het zand, maar gemaakt door een traan. Hoop dat de wind er geen vat op krijgt, zodat ik verspreid en bijna onzichtbaar word. Een rots in de brand zal ik niet meer worden, maar leg je handdoek in het zand en geniet. De steun, warmte en plezier is alles wat ik kan geven, daar moet ook jij dan tevreden mee zijn. Zijn wie ik ben geworden. René Fotografie Wil van Gelderen De emotionele impact is groot. René mist de diepgang in zijn gevoelsleven. Zelfs bij het verlies van zijn dochter Maaike merkte hij dat hij de emotionele laag miste die hij vroeger wel had. Dit onvermogen om te voelen ‘zoals het hoort’, zorgt voor innerlijke conflicten en onbegrip vanuit de omgeving. Ook vindt hij het moeilijk om afhankelijk te zijn van de ‘goodwill’ van anderen, dat door hen een check nodig is of hij iets wel goed heeft gedaan. Hij, de man die alles kon! Hij mist de vanzelfsprekendheid van het dagelijks leven die hij had. Hij mist de nuance in zijn handelen. Hij is niet meer bij machte om ‘in het moment’ bij te sturen. Een mistig brein NAH is een onzichtbare handicap. “Mensen met een kunstbeen krijgen complimenten in hoe ze herstellen, maar bij NAH zie je niets aan de buitenkant,” legt René uit. Hij ervaart een constante vertraging in zijn verwerking van gesprekken; tegen de tijd dat hij de informatie heeft geordend, is de rest van de groep al drie stappen verder. Dit maakt dat hij zich vaak als een buitenstaander LETSELSCHADE 22 NEWS
23 Online Touch Home