KIM ‘DE FIGURANT’ De optocht in de ogen van een figurant Als figurant zijnde heb ik het corso van dit jaar heel erg anders ervaren als dat ik dat andere jaren heb gedaan. Ik liep namelijk mee voor de wagen, en dan zie je gelijk de eerste indruk die Nanook maakt op de mensen aan de kant. En man wat was dat mooi om te zien! Het geeft ook gelijk een goede boost om door te gaan met het touwtrekken en het voortstrompelen in de hitte en ondanks dat steeds meer spieren beginnen te protesteren gedurende optocht kon ik me niet veel anders voelen als trots. Er kwamen zo veel leuke reacties vanuit het publiek over de wagen, maar ook over de figuranten. Er waren zelfs best wat mensen die zich een beetje zorgen maakten over de figuranten die met het warme weer in dikke winterkleding door de straten heen trekken. Met als gevolg dat je als figurant regelmatig werd aangemoedigd dat we het goed deden en nog even vol moesten houden. Maar de tocht is voor de voorste figuratiegroep een stuk gemakkelijker gemaakt dankzij de goede zorgen van Evi. Zodra je maar de gedachte kreeg van goh ik begin eigenlijk wel dorst te krijgen, stond ze al naast je met een flesje water. Naar mate we dichterbij de 2de doorkomst op de boulevard kwamen gingen er steeds meer mensen langs de kant van de weg roepen “Jullie mogen stoppen!”. En het enigste wat er toen door m’n hoofd ging was dat ze wel heel fanatiek waren met mensen valse hoop geven. Want wij zijn Poteind , we gaan toch nooit winnen. En eenmaal op de boulevard begon ik het gek te vinden dat ik nog steeds geen punten of plaats had gehoord terwijl onze groep figuranten al weer bijna van de boulevard af waren. En het enigste logische in mijn hoofd was dat we waarschijnlijk veel te ver voor de wagen uitliepen. En toen kwamen ineens de beroemde woorden “JULLIE MOGEN STOPPEN!”. Ik voelde spontaan niet meer de pijn in m’n benen en maakte een sprong in de lucht. Vanaf dat punt was het een grote waas van grote emoties. Er werd gehuild, gelachen en feest gevierd. En gedurende de corsofestiviteiten kwam er regelmatig weer even het besef dat we gewonnen hadden, en het grote gevoel van trots. Trots op wat we met z’n allen weg hebben gezet! Tamana Nanook!
47 Online Touch Home