UIT HET ALS CENTRUM TEKST: TESSA LANGE FOTO: IVAR PEL “Ik heb hier nooit het gevoel dat ik patiënt ben. Het is gezellig. We lachen heel veel.” Aan het prikken met naalden heeft hij een hekel, maar inmiddels is dat zo vaak gebeurd dat het nu wat makkelijker gaat. “Ik heb zelfs een prikdiploma gekregen”, grapt hij droog. Als ik mijn zoon niet had gehad, had ik denk ik niet diezelfde wilskracht gehad. Dan had ik het gewoon laten gebeuren. Arjan Besselink Niet langer, wel beter leven De keuze om te vechten kreeg een concrete vorm. Het eerste onderzoek waar hij aan meedeed, richtte zich op het herstel van spierkracht. Niet omdat Arjan per se langer wilde leven. “Ik hoef geen lengte aan het einde,” zegt hij, “maar ik wil in de tijd die ik heb zoveel mogelijk kunnen doen.” Inmiddels is daar iets bij gekomen. De onderzoekers doen het werk, zegt hij, maar zonder mensen zoals hij kunnen ze dat niet goed doen. “Wij, de mensen met ALS, zijn onderdeel van de oplossing.” Dat hij daar zelf waarschijnlijk niets aan heeft, weet hij. “Ik koop altijd aan het einde van het jaar een oudejaarslot. Dan weet ik toch al dat ik niet ga winnen, maar ik droom er wel van.” Zo kijkt hij ook naar deze studie. De kans dat dit onderzoek hem beter maakt, is klein. Maar ooit komt er een onderzoek dat wél werkt. Een lot voor een ander Zijn energie komt dan ook niet uit de kans dat hij ‘wint’, maar uit de hoop zelf. “Dat is heel belangrijk voor mij”, zegt hij. Zwaar is het niet om in het ALS Centrum te zijn. Wat Arjan beschrijft, herkent Bianca van veel meer deelnemers. “Ik hoor best wel vaak: als ik het niet voor mezelf doe, dan is het wel voor iemand anders”, vertelt ze. “En ik kan me indenken dat je in eerste instantie ook denkt: ik hoop dat het ook iets voor mij doet.” Dat sprankje hoop mag er zijn, vindt ze. Ze is ook eerlijk: een medicijnonderzoek zoekt naar een behandeling en biedt geen garantie aan wie meedoet. Het mooie en het moeilijke Bianca vindt het mooi dat ze in haar werk een band kan opbouwen met de deelnemers. Ze weet wie er binnenkomt en kan vragen hoe het thuis gaat of hoe de vakantie was. “En tegelijk is dat ook moeilijk”, zegt ze. Bianca ziet deelnemers tijdens de studies achteruitgaan. En in de acht jaar dat ze dit werk doet, heeft ze nog geen onderzoek mogen afronden met één duidelijk positief effect. Als een studie stopt of negatief uitpakt, is zij vaak degene die dat vertelt. “Dat vind ik een van de moeilijkste taken die we hier hebben”, zegt ze. Juist daarom probeert ze de bezoeken zo aangenaam mogelijk te maken. Voor Arjan betekent meedoen aan onderzoek ook dat de ziekte zich op vaste ijkpunten laat zien. “Dat vond ik het lastigst aan het vorige onderzoek. Ik kwam hier lopend binnen. Een paar controles later met een wandelstok. En aan het einde van het onderzoek zat ik in een rolstoel.” Ook het bericht dat Arjan aan deze studie kon deelnemen, kwam op een lastig moment. Vlak voor een 13
14 Online Touch Home