INTERVIEW TEKST: THESSA LAGEMAN FOTO’S: LEONARD FÄUSTLE Arjen van de Merwe (60) werkte als wijkagent in Amsterdam en ging graag hardlopen en wandelen in de bergen. Nu heeft hij ALS en zit hij in een rolstoel. Toch blijft hij actief: hij deed mee met de Amsterdam City Swim en de Tour du ALS. Afgelopen zomer: Arjen bereikte in zijn scootmobiel de top van de Mont Ventoux, terwijl uit zijn speakers muziek uit de film Rocky klonk. “Ik had een playlistje gemaakt met allemaal rare geluiden, zoals een tractor en stoomlocomotief.” Zijn vrouw Monique en dochter Laura van 23 liepen naast hem en zijn zoon Daniël van 25 ging op de fiets. Lachend: “De organisatie maakte zich zorgen of ik het wel zou redden op één accu.” Op een herfstochtend thuis in Purmerend zit Arjen in zijn Quickie-rolstoel. Zijn dochter vertrekt naar haar werk en zijn vrouw is aan het werk bij de politie. Vanuit de woonkamer is de aangebouwde slaap- en badkamer in de achtertuin te zien. Toen de ergotherapeut over de zorgunit begon, liep hij nog met een rollator en wilde hij er niets van weten. Inmiddels is hij al een jaar niet boven geweest. “Mezelf verzorgen, douchen kan ik nog, maar het kost me erg veel moeite.” Twee keer per week krijgt hij hulp van Buurtzorg. De oplader van de rolstoel komt binnen. Ik wil niet dat mijn gezin dit als een traumatische periode herinnert. Er wordt hier nog regelmatig gelachen. Geen traumatische periode Het busje voor de deur, waar hij met rolstoel en al in past, en het extra bed voor zijn vrouw zijn beschikbaar gesteld via Stichting ALS op de weg. Boven de bedden hangt een foto van een gletsjer in Noorwegen, die hij in 2023 zelf maakte. “Toen merkte ik al dat ik steeds minder ver kon wandelen en hardlopen.” De spraakcomputer staat al in het huis. Op het aanrecht staat een eetrobot. “Ik heb ‘m een paar keer uitgeprobeerd, maar het is nog niet echt een succes. Gelukkig kan ik nog praten en zelf eten.” Na de diagnose was hij een tijdlang verdrietig, net als zijn vrouw en kinderen. “Mijn zoon vroeg: ‘Vind je het goed als ik af en toe laat zien als ik verdrietig ben?’ Ik zei: ‘De ene keer ben jij sterk en dan kom ik bij jou uithuilen, de andere keer ben ik sterk en dan mag je bij mij komen.’ Ik wil niet dat mijn gezin dit als een traumatische periode herinnert. Er wordt hier nog regelmatig gelachen.” Medicijnonderzoek Voor hem op tafel liggen een krant en een pillendoos met ALS-remmers. De vader van een vriend, die aan ALS is overleden, deed mee aan het onderzoek naar deze medicijnen. “Bijzonder dat ik die nu slik.” Graag had hij ook meegedaan aan medicijnonderzoek, maar omdat hij ook MS bleek te hebben, kan dat niet. “Daarom probeer ik op andere manieren een bijdrage te leveren.” Zo deed hij in september voor de tweede keer mee aan de Amsterdam City Swim, om geld op te halen voor onderzoek. Hij zat in een bootje dat een paar sterke vrienden al zwemmend twee kilometer voorttrokken. “Dat was erg leuk.” Ook zijn vrouw zwom mee. Niet meteen het einde De Telegraaf citeerde hem: “Het is de kunst om niet te veel te denken aan dingen die niet meer kunnen, maar de focus te leggen op wat nog wel mogelijk is.” Ook de lokale zender AT5 interviewde hem: “Ik hoop dat mensen die net de diagnose hebben gekregen, zien dat het niet meteen het einde betekent. Maak er nog wat van.” Hij voegt eraan toe: “Ik hou niet van de term ‘doodvonnis’. Je bent echt niet van de ene op de andere dag dood. Het is toch geen straf?” Hij verwacht zelf geen profijt te hebben van de medicijnonderzoeken die nu lopen. “Maar stiekem hoop ik er toch op. Misschien dat ze ineens toch met een doorbraak komen.” Sociaal werker in uniform Zijn vrouw werkte al bij de politie. “Dat wil ik ook, dacht ik: de samenleving veiliger maken, hulp verlenen aan mensen die dat nodig hebben.” Over zijn werk als wijkagent in Amsterdam Nieuw-West kan hij heel wat verhalen vertellen. Hij presenteerde zich graag als ‘een soort sociaal werker met een politie-uniform aan’, want: “Dan kom je meer te weten.” 5
6 Online Touch Home