“Een tuin is heel persoonlijk”, stelt Lafaille. “Daar koesteren we de dingen waar we van houden. Voor de een zijn dat rozen, voor de ander rotsplanten, weer een ander houdt van fruitbomen. Het is de plek waar we een klein deel van de buitenwereld controleren. Een overgangsplek tussen onze binnenwereld en de natuur verder weg.” Tot zijn spijt constateert hij dat menige tuin helemaal niet zo persoonlijk is. “Veel tuinen zien er nogal hetzelfde uit. De bewoners laten zich verleiden door trends zoals omvangrijke loungesets, glazen afdakjes en ga zo maar door. Die focus op producten gaat voorbij aan waar het zou moeten beginnen: wat voor wereld wil je creëren in je buitenruimte? Wat is jouw verhaal? Voor de tuinontwerper en de landschapsarchitect liggen hier uitdagingen.” Verlangen Wie ooit een ontwerpcursus volgde bij Lafaille, of zijn publicaties leest, zal de boodschap herkennen. Om zijn gedachtengoed met een breder publiek te delen, schreef hij het boek ‘Verlangen naar tuin’. In dit boek neemt hij de lezer mee op een reis langs tuinen, parken, landgoederen en landschappen. “Wat willen we met deze werelden uitdrukken? Wat doen ze met ons?, daar is nog maar weinig over geschreven. Ik wilde graag mijn gedachten en kennis hierover doorgeven aan wie hierin geïnteresseerd is. Of dat nu de ontwerper is, of iemand die een tuin bezit of wil bezitten.” Tuingeluk Lafaille kijkt, analyseert en filosofeert in een zoektocht naar het ultieme tuingeluk. “Ik hoop met mijn boek mensen aan te spreken opdat ze toegeven aan het idee dat we allemaal een beeld van de tuin hebben. Ik verwijs naar de Hof van Eden, het grote verhaal waar het allemaal mee begon. Hoe zit het nu met die tuin? Die zal niet meer bestaan, maar zit misschien wel in ons. Die zou je willen maken. Een paradijs dat jouw verhaal, jouw visie uitdrukt. Hoe groot of hoe klein de ruimte ook is. Hoe rijk of arm je ook bent. Als dat lukt, zul je gelukkiger zijn, omdat je jezelf erin herkent.” Ruimtes In Tiel ontwierp hij de buitenruimte bij een aantal woningcomplexen van een woningcorporatie. “Voor het eerst werkten gemeente, woningbouw en waterschap hier samen, best uniek.” We lopen over een schelpenpad, omzoomd met knotwilgen. Rechts staat het riet manshoog te wuiven in de wind. “Je vermoedt water, maar ziet het nog niet. Daar om de hoek is het meer open, je gaat een bruggetje over, wat zou daar achter zijn? Dan zie je voor het eerst het water.” Zo is er om iedere hoek een verrassing. Intieme en open ruimtes wisselen elkaar af. “Het is een aaneenschakeling van ruimtes met verschillende sferen”, legt Lafaille uit. “Daar onder die treurwilg heb je een ander gevoel dan hier tussen de lavendel. Dat is waar ontwerpen om draait: ruimtes creëren. Hoe beweegt de mens door die ruimtes, wat gaat hij daarbij beleven, wat is daarvoor nodig? Grote en kleine ruimtes, zo ordenen we de natuur in een maat die we aankunnen. Nadenken over die ruimtes is veel belangrijker dan de ‘verstoffelijking’, oftewel de planten die je kiest. 35 Over Michel Lafaille Michel Lafaille (1951) werd geboren in Antwerpen en studeerde theaterregie in Brussel. Jarenlang was hij actief binnen de theaterwereld. Ook organiseerde hij tal van culturele activiteiten. Op zijn veertigste gooide hij het roer om en begon aan de Hogeschool Larenstein met de studie tuinen landschapsinrichting, richting ontwerpen. Na zijn afstuderen ontwierp hij vele particuliere tuinen en openbare buitenruimten. Hij was bestuurslid van de NVTL, initiator van het Tuinenfestival Appeltern en van het Ontwerpinstituut, waar hij sinds 2006 doceert. Lafaille publiceert artikelen en schrijft boeken over tuinarchitectuur en tuinbeleving. Daarnaast fotografeert hij landschappen, steden en ruimtes.
36 Online Touch Home