laat leo de Bont (1928) zijn gang gaan en heel een orkest komt tot leven. In de standaard de liedteksten, binnen handbereik de laptop. centraal staat de grote klankkast. Trefzeker wekt de Brabander zijn accordeon tot leven. Rats, kuch en bonen – Una Paloma Blanca – Ik heb je sleutel weggesmeten. Muzikant De Bont is van alle markten thuis. Steeds groter werden de zalen, steeds verder terug op fiets “In de naoorlogse jaren kwam mijn accordeon goed van pas. We trokken met een band heel West-Brabant door. Bezetting: trompet, saxofoon, drums en ik op de accordeon. De zalen om in te spelen werden steeds groter. Je moest na afloop soms twintig kilometer terugfietsen. En ’s ochtends weer op tijd aan het werk bij drukkerij Vermolen in Oudenbosch. Hele dagen staand letters zetten. Wakker blijven viel niet mee. Dan maar veel koffiedrinken.” Vader De Bont werkte op de suikerfabriek in Stampersgat. Leo naar de Mulo? Komt niets van in. Hij zegt ook namens moeder te hebben besloten dat zoonlief naar de ambachtsschool gaat. De Mulo is iets voor middenstanders. In het gezin zullen acht kinderen opgroeien. “Vader zag mij een boek van de Mulo lezen. Hij kwam in een overall binnen. Wat doe jij daar? Heb je niets te doen? Met lezen is geen geld te verdienen. Als jij niet weet wat je moet doen, heb ik nog wel een karweitje voor je.” Toen de bussen niet meer reden, ging De Bont vanuit Oud-Gastel lopend naar de ambachtsschool in Roosendaal. Een uur heen, een uur terug. Het begin van de oorlog viel wel mee. Later kwamen de haken en ogen. Boeren die hun melk niet meer kwijt konden vanwege de kapotte fabriek. Dat betekende voortaan zelf met een kan de melk halen. Tot je met kan en al in de sloot moest wegduiken door de beschietingen. Moeder zag het tafereel en huilde tranen met tuiten. “In 1944 en begin 1945 waren we ’s nachts veel in onze schuilkelder. De geallieerden konden het riviertje de Mark niet overkomen. Daar hadden de Duitsers zich ingegraven. Bij ons was wekenlang een commandopost. Van de lege hulzen heb ik later veel asbakken, stofblikken en kolenemmers gemaakt.” Via drukkerij Vermolen in Roosendaal belandt De Bont in het grafische vak. Vader schudt het hoofd. Wat moet van die jongen worden? Aanvankelijk wilde senior niet tekenen voor de tri-partitenovereenkomst voor een vervolgopleiding tussen cursist, patroon en ouder. Na twee kwartjes opslag kan Leo alsnog zijn diploma handzetter halen. Weekloon: 10,25 gulden. Door de toenemende inkomsten uit de muziek permitteert De Bont zich in 1947 een peperdure accordeon van duizend gulden. Lees het Gorinchems Nieuwsblad van 1949! Daar staat geschreven dat accordeonvirtuoos – inmiddels – soldaat Leo de Bont uit Brabant populaire melodieën ten gehore heeft Spelen in zijn vertrouwde oefenruimte. 16 gebracht. “Vader (56) en moeder (50) zijn vroeg gestorven. Uit een gezin met acht kinderen zijn alleen mijn jongste zus en ik overgebleven. Tussen ons zit 22 jaar. Samen met mijn vrouw hebben we de zorg voor mijn jongste zus Annie op ons genomen. We kregen zelf een zoon. Samen hebben we grote vakanties gemaakt. Van de Noordkaap tot
17 Online Touch Home