Ivanildo Misidjan: Surinaams international gelukkig bij Kethel Spaland Ivanildo Misidjan begon eigenlijk bijna toevallig met voetballen. Op zijn tiende woonde hij in Suriname en had hij nauwelijks iets met de sport. Zijn neef voetbalde wel en op een dag vroeg de trainer of Ivanildo ook eens mee wilde doen. Hij trok zijn voetbalschoenen aan en bleek direct over talent te beschikken. Zo snel ging het zelfs dat hij kort daarna werd opgenomen in de Surinaamse selectie Onder 15. “Ze zeiden dat ik een verborgen talent was en dat ik mee moest naar Frans-Guyana”, vertelt Misidjan. Die reis vormde het begin van een voetbalavontuur langs de grootste stadions van de regio Door: Mischa Keemink Zijn eerste club was SV Leo Victor, een van de bekende voetbalverenigingen van Suriname. Vanuit de jeugd stroomde Misidjan al snel door naar het eerste elftal. Op zijn zestiende maakte hij zijn debuut op het hoogste niveau. Dat gebeurde meteen in een belangrijke wedstrijd tegen Inter Moengotapoe. “Ze hadden eigenlijk niemand anders en toen mocht ik spelen. Ik heb negentig minuten gespeeld en het fantastisch gedaan.” Hij bleef vervolgens onderdeel van de hoofdmacht en won met Leo Victor in 2014 de Surinaamse beker. Ook werd hij een keer tweede in de competitie. Na Leo Victor volgde later SV Broki, Spelen tegen grootmachten Zijn ontwikkeling ging ondertussen veel verder dan het clubvoetbal. Hij doorliep de verschillende nationale selecties en uiteindelijk de nationale ploeg. Zijn eerste wedstrijd speelde hij tijdens een trainingskamp in Brazilië, waar Suriname het opnam tegen een Braziliaanse club. Misidjan, inmiddels verdediger, maakte het helemaal bijzonder door direct te scoren. Daarna volgden interlands tegen landen die in Suriname als voetbalgrootmachten werden gezien. In totaal kwam hij tot ongeveer elf interlands. Hij maakte onder meer de Gold Cup mee en stond tegenover landen als Jamaica, Panama en Costa Rica. Wedstrijden voor duizenden toeschouwers, in stadions met soms acht- tot veertienduizend mensen. “Dat zijn ervaringen die je nooit meer vergeet.” Grote namen Misidjan maakte bovendien deel uit van een belangrijk kantelpunt binnen het Surinaamse voetbal. De Surinaamse voetbalbond begon steeds nadrukkelijker samen te werken met Surinaamse voetballers die in Nederland actief waren. Namen als Nigel Hasselbaink, Diego Biseswar, Ryan Donk, Kelvin Leerdam en Roland Alberg kwamen in beeld en brachten ervaring uit het professionele Europese voetbal mee. Misidjan maakte deel uit van de groep lokale spelers die die ontwikkeling van dichtbij meemaakte. Professionele niveau Uiteindelijk werden vijf Surinaamse spelers uit de lokale competitie geselecteerd om met de profs mee te doen. Misidjan was één van die vijf. “Ze wilden dat wij aan het professionele niveau zouden wennen. Ik zat erbij en mocht die toernooien meemaken.” Voor hem was het geen bedreiging, maar juist een enorme eer. Hij zag hoe de werelden van het Surinaamse en Nederlandse voetbal langzaam bij elkaar kwamen. Ook voor hem persoonlijk leek de volgende stap logisch. Tijdens trainingskampen in Nederland speelde Suriname onder meer tegen Sparta Rotterdam, Almere City en Telstar. Misidjan zag het niveau en dacht: dit kan ik halen. De bedoeling was dat hij naar Nederland zou verhuizen om daar de stap naar het profvoetbal te maken. Verschillende clubs toonden belangstelling en hij trainde onder meer mee bij clubs die hem serieus in beeld hadden. Te duur Toch liep zijn droom vast op iets waar hij als voetballer nauwelijks invloed op had: zijn paspoort en verblijfsstatus. Omdat hij van buiten de Europese Unie kwam, moesten clubs rekening houden met de toen geldende financiële voorwaarden. Een bedrag van minimaal ongeveer 350.000 euro maakte een transfer voor veel clubs onhaalbaar. “Daar liepen veel clubs op stuk. Dan was het ineens: nee, te duur.” De teleurstelling was groot. Misidjan was fit, had internationale ervaring en stond klaar om de stap te maken, maar zag de deuren één voor één dichtgaan. Hij raakte gedemotiveerd en besloot op een gegeven moment zelfs helemaal te stoppen met voetballen. Hij ging werken in de logistieke/ industriële sector en probeerde zijn leven in Nederland op te bouwen. Totdat hij tijdens een wandeling in Schiedam voetbalgeluiden hoorde. Niet ver van zijn woonplek lag een veld van Kethel Spaland. Hij ging kijken, raakte aan de praat en begon uiteindelijk mee te trainen. Daar vond hij het plezier in het voetbal terug. Hij combineert het voetbal met zijn werk en geniet vooral van de gezelligheid en de eenvoud. Geen jacht meer op een profcontract, geen frustratie over wat had kunnen zijn. “Voor mij hoeft het niet meer. Het totaalpakket is hartstikke goed nu.” Trots Toch kijkt Misidjan met enorme trots terug op de weg die hij heeft afgelegd. Niet omdat hij uiteindelijk profvoetballer werd, maar juist omdat hij onderdeel was van een bijzondere periode in het Surinaamse voetbal. Hij was één van de lokale spelers die de eerste stap naar de nieuwe generatie zette en daarmee, zoals hij het zelf omschrijft, een brug vormde tussen het oude en het nieuwe Suriname. Dat Suriname inmiddels zo dicht bij kwalificatie voor het WK is gekomen, maakt hem trots. Met verschillende spelers uit die periode heeft hij nog altijd contact. Voor wedstrijden stuurt hij regelmatig een berichtje om de jongens succes te wensen. “Ik blijf ze volgen. Ik blijf natuurlijk hun nummer één fan.” 21
22 Online Touch Home