techtalk Tanken aan de waterkant Geen Tango, wel grensproblematiek Tanken en laden langs het water lijkt op het eerste gezicht niet zo anders dan langs de weg. Maar achter de pomp aan de steiger gaat een wereld schuil van strenge regels, hoge kosten en een kort vaarseizoen. Tegelijkertijd vraagt de verduurzaming om investeringen in HVO en elektrisch varen. Hoe houden we die infrastructuur beschikbaar én rendabel? Tekst: Erik Stroosma Als je tanken en laden langs de weg vergelijkt met die activiteiten langs de waterkant, zie je overeenkomsten en verschillen. Een groot verschil is onbemand tanken. Dat is langs en op het water wettelijk niet toegestaan. Dus Tango en TinQ, om er maar een paar te noemen, tref je langs het water niet aan. “Dat is een van de punten die het moeilijk maakt om die activiteit winstgevend te exploiteren”, zegt adjunct directeur Jeroen van den Heuvel van HISWA-RECRON. “Op dit moment zijn er zo’n 200 brandstofstations langs de vaarwegen. Veruit de meeste in jachthavens. Die bieden het aan als service en om pleziervaarders te trekken. Rijk word je er niet van. Aan de exploitatie zijn strenge milieuen veiligheidsregels verbonden. Die zijn langs en op het water strenger dan aan de weg. Eén daarvan is dus dat tanken altijd Jammer dat HVO onder dezelfde accijnswetgeving valt als reguliere diesel. We lobbyen flink om dat te veranderen. moet gebeuren door deskundig personeel. Daarnaast hebben de stations gespecialiseerd onderhoud nodig en zijn de verzekeringspremies en leveringskosten vaak hoger dan die van tankstations langs de weg.” HVO100 “Bovendien heb je maar een korte tijd om die kosten terug te verdienen”, vertelt Jeroen verder. “Het vaarseizoen loopt van eind Emiel Hermus bij het tankstation van de jachthaven van Hermus Watersport. 22 HISWA MAGAZINE | 05 2026
23 Online Touch Home