‘Een nieuwe natie werd geboren, vol diversiteit’ Jan Pronk vertelt over de totstandkoming van de Onafhankelijkheid ‘In Suriname zelf vonden de gesprekken plaats tot diep in de nacht, soms tot drie uur in de ochtend, ook op de dagen vlak voor de Onafhankelijkheid. Pas om zes uur op 25 november werd eindelijk definitieve overeenstemming bereikt over de grenskwestie – geen kleine details, maar cruciale punten die de identiteit van de nieuwe natie bepaalden. Om negen uur die ochtend vond de officiële soevereiniteitsoverdracht plaats in de aula van de Universiteit van Suriname, gevolgd door een groot feest in het stadion. De Nederlandse delegatie vertrok de volgende dag terug, uitgeput, maar voldaan.’ Jan Pronk is een Nederlandse oud-politicus van de PvdA, bekend om zijn inzet voor ontwikkelingssamenwerking en internationale rechtvaardigheid. Hij was een van de invloedrijkste ministers voor Ontwikkelingssamenwerking in de Nederlandse geschiedenis. Hij was minister voor Ontwikkelingssamenwerking in de kabinetten Den Uyl, Lubbers III en Kok I, en minister van VROM in kabinet Kok II. Pronk speelde een belangrijke rol bij de Onafhankelijkheid van Suriname in 1975. Hij was betrokken bij de onderhandelingen en het ontwikkelingsverdrag. Zijn visie op internationale rechtvaardigheid is nog altijd actueel – ook vijftig jaar na de Onafhankelijkheid van Suriname. ‘Ik ben geboren in een familie waarin onderwijs een grote rol speelde. Zowel mijn vader als mijn grootvader droegen dezelfde naam als ik, Jan Pronk, en waren evenals ik in Scheveningen geboren. Mijn moeder, Elisabeth van Geel, kwam uit Sewoe Galoer in Indonesië en haar vader was registeraccountant. Mijn ouders, mijn broer Piet en mijn zus Liesbeth werkten allemaal als onderwijzers op de lagere school. Deze achtergrond gaf mij een basis van kennis, maatschappelijke betrokkenheid en discipline. Na het gymnasium in Den Haag koos ik voor economie aan de Nederlandse Economische Hogeschool in Rotterdam, tegenwoordig de Erasmus Universiteit. Daar werkte ik onder leiding van Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen, bij wie ik zeven jaar als onderzoeksassistent werkte en colleges gaf in ontwikkelings¬economie. In die periode raakte ik ook actief betrokken bij verschillende niet-gouvernementele organisaties op het gebied van ontwikkeling en vrede. Zo was ik in 1968 jeugdafgevaardigde naar de Algemene Vergadering van de Wereldraad van Kerken in Uppsala. In 1971 werd ik verkozen tot lid van de Tweede Kamer, waar ik me specialiseerde in ontwikkelingssamenwerking. Twee jaar later werd ik minister voor Ontwikkelingssamenwerking in het kabinet-Den Uyl. Ik speelde een belangrijke rol bij de onderhandelingen over de Nieuwe Internationale Economische Orde en was nauw betrokken bij de Onafhankelijkheid van Suriname in 1975.’ Twee jaar lang onderhandelen ‘In de week voorafgaand aan 25 november 1975 kwam er van slapen weinig terecht. Ik voelde de spanning en wist dat we ons ŞAHIN YILDIRIM
13 Online Touch Home