50 JAAR ONAFHANKELIJKHEID VAN SURINAME Henk Arron en Joop den Uyl bereiden de Onafhankelijkheid voor Regeringsconferentie in het Catshuis Den Haag, maart 1975 Een lange en moeizame reis voor Suriname ‘De onderhandelingen over de Onafhankelijkheid van Suriname draaiden niet om de vraag of Suriname vrij zou worden, maar om hoe dat zou gebeuren. Wat we bereikten werd vastgelegd in verdragen, bindend en juridisch, maar de betekenis was veel groter. Het was de geboorte van een nieuwe natie, die zich voor het eerst presenteerde op het wereldtoneel. Op 25 november 1975, in Paramaribo, voelde ik de trots en de hoop bij die feestelijke gebeurtenis. De weg naar Onafhankelijkheid was niet zonder pijn en moeite geweest, maar uiteindelijk was het zover.’ Voor Suriname was dit de geboorte van een nieuwe natie, aan Nederlanders ging dit cruciale moment bijna ongemerkt voorbij ‘Toch wist ik dat het samensmelten van Suriname tot een echte natie geen vanzelfsprekendheid was. Het land bestond uit een bijzondere mengeling van bevolkingsgroepen die eeuwenlang gescheiden waren geweest door geschiedenis en afkomst. Die diversiteit maakte het bouwen aan een gezamenlijke identiteit complex en uitdagend. Voor mij hing nationale identiteit samen met het land zelf: het geografische gebied met zijn natuur, klimaat en grondstoffen. Daarnaast speelde de economie een grote rol: landbouw, industrie, de verhouding tussen stad en platteland, en de manier waarop welvaart verdeeld werd. Maar het belangrijkste waren de mensen — hun afkomst, cultuur, tradities en waarden. Suriname was een smeltkroes van groepen die ieder hun eigen geschiedenis en achtergrond meebrachten. Na de Tweede Wereldoorlog werd duidelijk dat Suriname geen autonome staat was. De macht lag bij de Nederlandse koloniale bestuurders, de economie werd van buitenaf gestuurd en de bevolking had nauwelijks invloed. De blanke elite had de controle, terwijl de meerderheid vaak arm en stemloos bleef. Verzet werd hard onderdrukt, maar de situatie begon langzaam te veranderen in de jaren dertig en veertig. Er kwamen nieuwe wetten die de autonomie van Suriname vergrootten en het officiële gebruik van de naam Suriname markeerde een symbolische stap richting zelfbestuur. De Onafhankelijkheid was slechts het begin van een lange en moeizame reis. Suriname moest zichzelf nog vinden als natie, een eenheid smeden uit die rijke, maar ook moei
17 Online Touch Home