GE DEELD VERLEDEN in Houten zag ik als de “werkkleding” van het bedrijf en de Loodpot zoiets als een binnenzak vergelijkbaar met de binnenzakken en handtasjes van de medewerkers in overall, stofjassen en het conventionele, wat suffe jasje-dasje van administratie, verkoopmedewerkers en niet te vergeten directie en hoofdredactie. Het waren nog keurige tijden. Prins Claus had de stropdas nog niet verloochend. De loodpot als binnenzak heb ik met redelijk succes tegen vandalisme weten te beschermen. Dat droeg bij aan de “feestvreugde” bij, borrels, stafvergaderingen, ontvangsten en stichtelijke toespraken over meerjarenplannen door de raad van bestuur van Wegener over financiële “weersverwachtingen”. In de loodpot ontdekten Geer (Meershoek) en ik in de rondvraag van een spannend en in de tijd uitlopend overleg met enige regelmaat een uiterst dringende kwestie die nodig bij de Italiaan in het oude dorp verder diende te worden uitgediept. Taco Slagter, Correspondent Midden-Oosten bij Utrechts Nieuwsblad tijdens de verhuizing ‘Ik was er niet vaak. Heb het altijd “een kantoor” gevonden. Het rook er niet naar drukinkt. Maar het was wel een compleet krantenconcern met eigen drukkerij, fotoafdeling met meerdere donkere kamers, en een eigen garage in Houten. Alles in eigen onderhoud. Uniek. Voordeel van het nieuwe gebouw was de eigen grote kantine. Goed voor afscheidsfeesten en partijen. Achter de vreselijke plantenbakken in carrévorm, midden op de redactie, verscholen we ons om te kaarten. Ook onder werktijd. Maar we maakten er mooie kranten. En de sfeer, die brachten we er zelf wel in, door rebellie, soms drank en met het hoofd in de nieuwswolken. Door de fusie met het AD is alles helaas ter ziele gegaan. Het gebouw staat er nog. Las laatst dat de gemeente Houten er een oogje op heeft om diensten in te plaatsen. Mij zou het een uitstekend asielcentrum lijken.’ Peter Eillebrecht, oud-directeur Utrechts Nieuwsblad ‘Op een avond, rond 7 uur, rent een aangeslagen bewaker mijn kamer binnen en meldt dat een meneer het pand zwaaiend met een stok was binnengedrongen op zoek naar de klachtenafdeling. Hij rende de trap op en dreigde ze een lesje te zullen leren. Ik rende naar boven en trof de man scheldend aan, zwaaiend met zijn stok naar de angstige collega’s, rukte de stok uit zijn hand en commandeerde hem naar beneden, terwijl ik uitlegde dat ik de directeur was. De man volgde enigszins verbouwereerd en vertelde, onder het genot van een kop koffie, dat de klachtenafhandeling van onze medewerker hem zo zeer in het verkeerde keelgat was geschoten, dat hij met zijn auto vanuit Maarssen met hoge snelheid naar Houten was geraasd om verhaal te halen. Ik had geluk, zo zei hij, dat hij zijn eerste ingeving om door de glazen pui naar binnen te rijden niet had gevolgd. Toen de gealarmeerde politie arriveerde om de man ‘die alles en iedereen met een stok bedreigde’ in te rekenen, dreigde de meneer weer last te krijgen van stress. Maar tenslotte keerde het korte lontje tevreden, krant onder zijn arm, huiswaarts. In die tijd was de abonnee nog koning en was geen moeite te veel om klanten te behouden.’. Guillaume Spiering, Oud-redacteur, OR en COR lid die de ontmanteling van het imperium meemaakte, herinnert zich nog hoe op de maandag na een open zaterdag de gloednieuwe uitrusting van de drukkerij compleet verdwenen was. ‘Kort daarna nog eens. Nieuwe laptops, alles was weg.’ Met toestemming zijn er toen camera’s met geluid geplaatst. ‘Al snel kwamen de nachtportiers in beeld. Het systeemplafond werd opzijgeschoven zodat de apparatuur behendig kon worden aangegeven en via de zolder kon worden weggesluisd. De boef werd gepakt.’ Maar vooral herinneren de aanwezigen zich het 100-jarig Wegenerjubileum dat in Houten werd gevierd. Met een jubileumnummer. Ondanks de ijver van Geer Meershoek om het historisch erfgoed te beschermen, is de indeling van de dikste krant met 55 personeelspagina’s verdwenen. Het spijt haar nog steeds dat ze dat bijzondere exemplaar niet tijdig thuis in veiligheid heeft gebracht. De aanstaande, nieuwe bewoners zijn maatschappelijke vrijwilligersorganisaties die dakloos dreigen te worden. Bij het gebouw komen ook woonunits te staan voor vluchtelingen en statushouders. Toen dat nieuws op straat lag, roerde zich op Facebook even een klein onderbuikje. Maar over het algemeen heerst het “wir schaffen das”-gevoel. Het oude bedrijfspand van het Utrechts Nieuwsblad komt nu weer tot leven en ergens voelt het ook wel goed, dat het gebouw zijn deuren wederom opent vanwege de actualiteit.’ Nicoline Maarschalk-Meijer Verlaten bedrijfsgebouwen ontkomen steeds vaker aan de slopershamer. Een verrassend volgend leven ligt dikwijls in het verschiet. Express gaat in de rubriek “Gedeeld Verleden” op zoek naar de herbestemming van vertrouwde werkplekken. Bij een groot pensioenfonds als PGB, met zo veel verschillende aangesloten sectoren, staat deze ambitie niet alleen garant voor soms verrassende initiatieven in heel Nederland, maar ook voor een stroom anekdotes van onze lezers. De ruimte op deze pagina’s is beperkt. Maar op PGB’s nieuwe gepensioneerden platform PensioenTrefpunt is het mogelijk om bijzondere momenten te delen eindeloos! https://pensioentrefpunt. pensioenfondspgb.nl/ De redactie van Express heeft tevergeefs veel moeite gedaan om beelden van de Houtense Wegenertijd en De Loodpot te bemachtigen. Wanneer lezers over fotomateriaal beschikken, willen we vragen dit op PensioenTrefpunt te posten. Dit geldt tevens voor degenen die te maken hebben gekregen met herbestemming van hun oude pand en daar graag meer over willen vertellen. Ook dit kunt u melden op het PensioenTrefpunt of mailen aan: redactie@vvgpgb.nl 23
24 Online Touch Home