Onder aardappelzakken naar koeienboer Dalfsen Onderduiken! Eind 1944. Maak dat je weg komt, zei vader. Anders moet je de Arbeitseinsatz in, werken in Duitsland. Via diverse adressen kwam ik na enige dagen fietsen in Zwolle aan. Bij de IJsselbrug stonden Duitse soldaten. Iedereen werd streng gecontroleerd op de juiste papieren. Alleen mensen, die aan de overkant woonden, mochten er door. Ik werd op een handkar gelegd, lege aardappelzakken over mij heen, fiets er bij. Zo brachten verzetsmensen, die valse papieren hadden, mij naar de andere kant van de IJssel. Daar werd ik opgevangen door anderen, die mij naar een boer in Dalfsen brachten. Ik werd gastvrij ontvangen en ik voelde mij op mijn gemak. Alle facetten van het boerenleven maakte ik mee. Heel vroeg op, ook heel vroeg naar bed. Ik wist niet dat paarden, koeien en varkens de mens leerden herkennen. Dat was wel een bijzondere ervaring. Er waren in de omgeving van Dalfsen geen gevechtshandelingen. Maar als je overdag op het land werkte, hoorde je het gedreun van de motoren van de bommenwerpers, die overvlogen op weg naar Duitsland. Je had wel de doodsangst, als de Duitsers een V-1 lanceerden, dat was een oorverdovend lawaai. Je was bang dat zo’n vliegende bom naar beneden zou vallen. Er was vlakbij een lanceerplaats voor die V-1's. Op 25 maart 1945 werden door geallieerde vliegtuigen pamfletten uitgestrooid. Zij waren ondertekend door generaal Eisenhower en waren bedoeld voor de Duitse soldaten. Zo'n pamflet heb ik nog in mijn bezit!! In de nacht van 12 op 13 april braken er in de buurt van Dalfsen gevechtshandelingen uit. Voor de veiligheid hebben wij toen de koeien, paarden en varkens in het land gedreven. Wij waren bang dat ze een boerderij met vlammenwerpers in de brand zouden steken. Canadezen kwamen met enorme tanks Dat is gelukkig niet gebeurd. Op 13 april 1945 kwamen de Canadezen met enorme tanks Dalfsen binnen rijden. Ja, dat was een feest!!! Eindelijk vrij na vijf jaren. Je hoefde geen angst meer te hebben, om als onderduiker te worden opgepakt en afgevoerd. Dat gold natuurlijk ook voor de boer met zijn gezin, die mij vrijwillig onderdak hadden geboden. En nu naar huis. Ik verlangde wel naar mijn ouders! Direct terugkeren was helaas niet mogelijk. Er heerste een complete chaos in het verkeer. Half augustus kon ik pas naar huis terugkeren. Ik werd door mijn ouders hartelijk verwelkomd. Ze zeiden wel dat ik wel naar de koeien stonk. Ik was op tijd thuis om alle straatfeesten in Rotterdam te mogen meemaken. Zo'n programma heb ik nog in mijn bezit. Ja, nu kon je echt van je vrijheid genieten, je was VRIJ!!!!! Jan Eggink Voogdijkinderen in klederdracht te Hoensbroek hand in hand met hun bevrijders 19
20 Online Touch Home